Chapter Title : ഒരു അവിഹിത പ്രണയ കഥ 7 [സ്മിത] [Climax]

പൊട്ടി മാറും എന്ന കണ്ടീഷന്‍ വരെയെത്തി. അത്ര കഴപ്പ് ഒരുത്തീടേം ശവം കിട്ടാഞ്ഞിട്ട്…നോക്കുമ്പം ഒറ്റ മാര്‍ഗ്ഗവേ ഒണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, ഋഷീടെ അമ്മേനെ അങ്ങ് തട്ടുക!”
ഋഷി രണ്ടുകൈകള്‍ കൊണ്ടും ചെവി പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
ചുറ്റും ചെവിയറുക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങള്‍ കേട്ടിട്ടെന്നത് പോലെ അവന്‍ തല രണ്ടുകൈകള്‍ കൊണ്ടും ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് ഞെരിച്ചു.

“അമ്മ ...എന്‍റെ ...അമ്മ ...”

അവന്‍ വിറച്ച് വിറച്ച് പറഞ്ഞു.
മുറിയിലെ പ്രകാശം ഒരു വ്യാളിയായി തന്നെ തന്നെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി.
നേരം ശരിക്ക് വെളുക്കുന്നത് വരെ, വീട്ടിലെ ജോലിക്കാര്‍ വന്ന് കാണുവോളവും അവന്‍ നിലത്ത് കിടന്നു ഉരുളുകയയിരുന്നു.

**************************************************

“ഏതായാലും അരുന്ധതി പോയി....”

ആ രാത്രിയിലെ അവസാനത്തെ ഊക്കും കഴിഞ്ഞ് വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ മേനോന്‍ രേഷ്മയോട്‌ പറഞ്ഞു.

“ഞാനിപ്പം ഫ്രീ ആയി....എന്നാ ഞാന്‍ നിന്നെ കെട്ടട്ടേടീ?”

“കെട്ടതും കെട്ടാത്തതും സെയിം അല്ലെ മേനോന്‍ ചേട്ടാ?”

ഒരു സിഗരെറ്റ്‌ കത്തിച്ചുകൊണ്ട് രേഷ്മ ചോദിച്ചു.

“അതെന്നാടി അങ്ങനെ പറഞ്ഞെ?”
ഷര്‍ട്ടിന്‍റെ അവസാനത്തെ ബട്ടനും ഇട്ടുകഴിഞ്ഞ് അയാള്‍ ചോദിച്ചു.

“അതിപ്പം..”

പുകയൂതിപ്പറത്തി അവള്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ചേട്ടന് എപ്പം വേണേലും എന്നെ ചെയ്യാല്ലോ...അതിനിപ്പം എന്തിനാണ് കല്യാണം എന്ന ചടങ്ങിന്‍റെ ആവശ്യം എന്നാ ഞാന്‍ ചോദിച്ചേ!”

“അതല്ലടീ!”

അവളുടെ തോളില്‍ കയ്യിട്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നുകൊണ്ട് മേനോന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഒരാള് ഒഫീഷ്യലായി വീട്ടി വേണം. അല്ലേല്‍ തന്നെ ആയി എന്ന തോന്നലാ!”

“കുഴപ്പമില്ല...”

അവള്‍ ചിരിച്ചു.

“നമുക്ക് ആലോചിക്കാം. പിന്നെ അഥവാ കേട്ടുവാണേല്‍ എന്നെക്കൊന്നു കളഞ്ഞെക്കരുത് കെട്ടോ!”

“എഹ്?”

മേനോന്‍ അട്ഭുതപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി.

“കൊല്ലരുതെന്നോ? ഞാന്‍ എന്തിനാടി നിന്നെ കൊല്ലുന്നേ?”

“അത് ശരി!”

അവള്‍ ചിരിച്ചു.

“എന്തിനാ ഋഷിടെ അമ്മയെ കൊന്നെ?”

മേനോന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
അയാള്‍ ചകിതമായ ഭാവത്തോടെ അവളെ നോക്കി.

“എടീ എന്ന് വെച്ചാ നിന്നെ ഞാന്‍ അങ്ങനെ ചെയ്യുവോ മോളെ?”

“അതില്ല...”

അവള്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

“ഹ! ഇത്ര സീരിയസ്സായി നോക്കല്ലേ മേനോന്‍ ചേട്ടാ. ഞാന്‍ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേ!”

“തമാശ!”

അയാളുടെ ശബ്ദം ക്രുദ്ധമായി.

“തമാശ് എന്നല്ല പറയേണ്ടത്! വിശ്വാസമില്ലായ്മ! അവിശ്വാസം! നിന്നെപ്പോലെ ഞാന്‍ ആരെയും വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല.