Chapter Title : ഒരു കാളക്കഥ [Master]

പൂറെന്നല്ല, പൂവെന്നായിരുന്നു ഇതിനു നല്‍കേണ്ടിയിരുന്ന പേര്. പണ്ടാരോ പൂവെന്ന്‍ എഴുതി വയ്ക്കുകയും, എങ്ങനെയോ വായുടെ വാല് മാഞ്ഞുപോയി ‘റ’ ആയി മാറിയതുമാകണം ഈ പദ നിഷ്പത്തിക്ക് കാരണം. അന്ന് പെന്‍സിലും ചോക്കും കരുത്തില്ലാത്ത മഷികളും ഉപയോഗിച്ചല്ലേ എഴുത്ത് നടത്തിയിരുന്നത്. ശരിക്കും ഇതൊരു പൂവുതന്നെയാണ്. അഴകാര്‍ന്ന ഇതളുകളും തള്ളി നില്‍ക്കുന്ന പരാഗണബിന്ദുവും ഉള്ളില്‍ അണ്ഡാശയവും എല്ലാറ്റിലും ഉപരിയായി മാസ്മരിക ഗന്ധവും അഭൌമസ്വാദുള്ള തേനും എല്ലാമുള്ള തികഞ്ഞ പുഷ്പം. മനോജ്ഞമായ ഈ പുഷ്പത്തിന്റെ പേര് തെറിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ എത്ര വലിയ നിന്ദകരാണ്? ഈ സുഖകുസുമത്തെ സൃഷ്ടിച്ച സൃഷ്ടാവിനോടുള്ള അവഹേളനമല്ലേ അത്? സകല സുഖങ്ങളുടെയും സുഖമായ രതിസുഖത്തെ ആവാഹിക്കുകയും പ്രദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന വന്യസുഖദായിനിയായ ഈ മാംസപുഷ്പത്തെ എങ്ങനെയാണ് ഒരു അവഹേളന അവയവമായി അവര്‍ക്ക് കാണാന്‍ സാധിക്കുന്നത്? ബീജത്തെ സ്വീകരിച്ച് മനുഷ്യനെ ഉരുവാക്കുന്ന സ്ത്രീയെന്ന അത്ഭുതയന്ത്രത്തിന്റെ സത്തയായ ഈ പ്രപഞ്ചാതീത സുഖകവാടത്തെ! ഇതാണ് പ്രപഞ്ച സൃഷ്ടാവിന്റെ ഏറ്റവും ഉദാത്തമായ സൃഷ്ടിശാലയിലേക്കുള്ള വാതില്‍. മാനവരാശിയുടെ നിലനില്‍പ്പ്‌ ഇതിലൂടെ മാത്രമാണ് സാധ്യമാകുന്നത്.

എന്റെ മുന്‍പില്‍ രോമത്താല്‍ മൂടപ്പെട്ട് ചേച്ചിയുടെ വിരലുകളാല്‍ അകന്നിരിക്കുന്ന, തുടുതുടുത്ത ചുവപ്പ് മാംസത്തിലേക്ക് ഞാന്‍ നോക്കി. നെയ്‌ പോലെയുള്ള കൊഴുത്ത സ്രവം അളവില്ലാതെ ഊറുകയാണ് അതിലൂടെ. എന്റെ മുഖം താഴുന്നത് കണ്ട ചേച്ചി തല താഴ്ത്തി നന്നായി മലര്‍ന്നുകിടന്ന് തുടകള്‍ വലിച്ചകത്തി. രണ്ടു കൈകള്‍ കൊണ്ടും അവള്‍ പൂറിന്റെ ചുണ്ടുകളെ പിളര്‍ത്തി എന്നെ ക്ഷണിച്ചു. ചെറിയ ഒരു ലിംഗം പോലെ കൂര്‍ത്ത് നില്‍ക്കുന്ന പൊട്ടില്‍ ചൂണ്ടുവിരല്‍ കൊണ്ട് അവള്‍ പരതുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മയങ്ങിപ്പോയിരുന്ന ഞാന്‍ ഏതോ ലഹരിക്ക്‌ അടിപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ ആ വഴുവഴുപ്പില്‍ നക്കി. ശരീരത്തില്‍ പടര്‍ന്നു പിടിച്ച അനുഭൂതിയെ വര്‍ണ്ണിക്കാന്‍ ലോകത്തൊരു ഭാഷയിലും മതിയായ വാക്കുകള്‍ ഉണ്ടാകില്ല. നാവില്‍ പതിഞ്ഞ ആ വഴുത്ത, അഭൌമ സുഖസ്പര്‍ശം ഒരു തരംഗമായി ശരീരമൊട്ടാകെ പടര്‍ന്നു പിടിച്ചു. ഞാനെന്ന വ്യക്തി അവിടെ ഇല്ലാതായി.