Chapter Title : ഒരു കഴപ്പിന്റെ ഓർമക്ക് [ഈപ്പച്ചൻ മൊയലാളി]

അല്ലല്ലോ?”, പ്രജി പറഞ്ഞു. “എടാ, നാറി. എന്താടാ പറഞ്ഞെ?”, ബീന കയ്യിലിരുന്ന തവിക്കൊണ്ടു അവനെ തല്ലി. പ്രജി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്ന് അടി മുഴുവൻ കൊണ്ട്. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൻ അവിടുന്ന് പോയി. മുകളിൽ റൂമിൽ പോയി ജിബിനെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അടുത്ത സ്റ്റെപ്പിന് അവർ കാത്തിരുന്നു. അമ്മ ഇനി ഉച്ചക്ക് ഊണ് കഴിക്കാൻ വിളിക്കാൻ വരും എന്ന് അവർ കണക്കു കൂട്ടിയിരുന്നു.

ബീന പടി കയറി വരുന്ന സ്വരം കേട്ടപ്പോൾ പ്രജി ഫോണിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ്റെ സംസാരം കേട്ട് കൊണ്ട് ബീന അവൻ്റെ മുറിയുടെ പുറത്തു നിന്ന്. എന്താണ് അവനും കൂട്ടുകാരനും സംസാരിക്കുന്നതു എന്ന് കേൾക്കാം എന്ന് അവൾ കരുതി. “എടാ, ഞാൻ അപ്പോഴത്തെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് പറഞ്ഞു പോയതാ. അല്ലാതെ മനപ്പൂർവം ആണോ? അമ്മ പാവാടാ”, പ്രജി പറയുന്നത് കേട്ട് ബീന അറിയാതെ ചിരിച്ചു. “ഹലോ..ഹലോ..ജിബിൻ..കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? ഹലോ” “എന്താ? നല്ലപോലെ കേൾക്കുന്നില്ല. ഹലോ..ഓക്കേ. സ്പീക്കർ നോക്കാം”, അവൻ സ്പീക്കർ ഓണാക്കി. “ഡാ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?” ജിബിൻ്റെ സ്വരം ബീന കേട്ടു. അപ്പോൾ അപ്പുറത്തു ജിബിനാണ്. അവനെയും അവൻ്റെ അമ്മ ലതയെയും മീനു അറിയും. അവർ പലപ്പോഴും ഇവിടെ വന്നിട്ടുമുണ്ട്.

“എടാ, അത് സാരമില്ല. നിന്നെ കുറ്റം പറയാനും പറ്റില്ല. നിൻ്റെ അമ്മ ഒരു ആറ്റൻ ചരക്കു അല്ലേടാ?”, ജിബിൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ബീന ഞെട്ടി. “അതൊക്കെ ശരിയാ. പക്ഷെ നിന്നെ പോലെ അമ്മയെ കളിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുമോ?”, പ്രജി ചോദിച്ചത് കേട്ട് അവൾ വീണ്ടും ഞെട്ടി. ദൈവമേ!! ഇവർ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ?. “എടാ, നിൻ്റെ അവസ്ഥ തന്നെയല്ലേ ഇവിടെയും? അച്ഛൻ ഒന്നോ ഒന്നരയോ വർഷം കൂടുമ്പോഴാ വരുന്നത്. അമ്മ അത്രയും കാലം വിരലിട്ടും അടക്കിപ്പിടിച്ചും കഴിയണോ? നമ്മളല്ലേ ഉള്ളൂ അവർക്ക്?”. ജിബിൻ ചോദിച്ചത് കേട്ട് ബീന അങ്ങനെ നിന്നു. “ഇപ്പോൾ അമ്മ ഭയങ്കര ഹാപ്പി അല്ലെ? ഞാൻ അമ്മയെ നല്ലപോലെ ഊക്കി പൊളിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. ഞാനും ഹാപ്പി. വാണം അടിച്ചു കളയുന്ന പാൽ