Chapter Title : ഒരു കഴപ്പിന്റെ ഓർമക്ക് [ഈപ്പച്ചൻ മൊയലാളി]

ഫോണിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ്റെ സംസാരം കേട്ട് കൊണ്ട് ബീന അവൻ്റെ മുറിയുടെ പുറത്തു നിന്ന്. എന്താണ് അവനും കൂട്ടുകാരനും സംസാരിക്കുന്നതു എന്ന് കേൾക്കാം എന്ന് അവൾ കരുതി. “എടാ, ഞാൻ അപ്പോഴത്തെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് പറഞ്ഞു പോയതാ. അല്ലാതെ മനപ്പൂർവം ആണോ? അമ്മ പാവാടാ”, പ്രജി പറയുന്നത് കേട്ട് ബീന അറിയാതെ ചിരിച്ചു. “ഹലോ..ഹലോ..ജിബിൻ..കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? ഹലോ” “എന്താ? നല്ലപോലെ കേൾക്കുന്നില്ല. ഹലോ..ഓക്കേ. സ്പീക്കർ നോക്കാം”, അവൻ സ്പീക്കർ ഓണാക്കി. “ഡാ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?” ജിബിൻ്റെ സ്വരം ബീന കേട്ടു. അപ്പോൾ അപ്പുറത്തു ജിബിനാണ്. അവനെയും അവൻ്റെ അമ്മ ലതയെയും മീനു അറിയും. അവർ പലപ്പോഴും ഇവിടെ വന്നിട്ടുമുണ്ട്.

“എടാ, അത് സാരമില്ല. നിന്നെ കുറ്റം പറയാനും പറ്റില്ല. നിൻ്റെ അമ്മ ഒരു ആറ്റൻ ചരക്കു അല്ലേടാ?”, ജിബിൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ബീന ഞെട്ടി. “അതൊക്കെ ശരിയാ. പക്ഷെ നിന്നെ പോലെ അമ്മയെ കളിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുമോ?”, പ്രജി ചോദിച്ചത് കേട്ട് അവൾ വീണ്ടും ഞെട്ടി. ദൈവമേ!! ഇവർ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ?. “എടാ, നിൻ്റെ അവസ്ഥ തന്നെയല്ലേ ഇവിടെയും? അച്ഛൻ ഒന്നോ ഒന്നരയോ വർഷം കൂടുമ്പോഴാ വരുന്നത്. അമ്മ അത്രയും കാലം വിരലിട്ടും അടക്കിപ്പിടിച്ചും കഴിയണോ? നമ്മളല്ലേ ഉള്ളൂ അവർക്ക്?”. ജിബിൻ ചോദിച്ചത് കേട്ട് ബീന അങ്ങനെ നിന്നു. “ഇപ്പോൾ അമ്മ ഭയങ്കര ഹാപ്പി അല്ലെ? ഞാൻ അമ്മയെ നല്ലപോലെ ഊക്കി പൊളിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. ഞാനും ഹാപ്പി. വാണം അടിച്ചു കളയുന്ന പാൽ മുഴുവൻ ഇപ്പോൾ അമ്മയുടെ നെയ്‌പ്പൂറ്റിലും നെയ്ക്കുണ്ടിയിലും ഒഴിക്കുന്നു. അത്ര തന്നെ”.

ജിബിൻ പറഞ്ഞു