Chapter Title : ഒരു പ്രണയ ദിനത്തിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്ക് [സ്മിത]

പെണ്ണിനെ ഓർത്ത് നീ വിഷമിക്കണ്ട. അവൾക്ക് നിന്റെ പെണ്ണ് ആകാനുള്ള ഭാഗ്യം ഇല്ല എന്ന് വെച്ചാൽ മതി..."

അവൾ മന്ദഹസിച്ചു. അവനും.

"ആട്ടെ പപ്പാ എവിടെ?" അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

"മമ്മീ ലേറ്റ് ആവുന്നില്ലേ? ഇന്ന് വലൻറ്റയിൻസ് നൈറ്റ് അല്ലെ? എന്നിട്ട് മമ്മി ഇവിടെ ചുമ്മാ ഇരിക്കുവാണോ? ഡ്രസ്സ് പോലും ചെയ്തില്ല!"

"പപ്പാ വരില്ല മോനെ," ശ്രീലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. "ഫ്‌ളൈറ്റ് ക്യാൻസലായി. ഞാൻ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്കുമായി. കേക്ക് ഉണ്ട്. ഐസ് ക്രീം ഉണ്ട്. പിന്നെ ഷാമ്പെയിൻ ഉണ്ട്. അതിലും ഹോട്ട് വേണമെങ്കിൽ വോഡ്ക, വിസ്‌കി ഒക്കെ ബാർ റൂമിലുണ്ട്...ഒറ്റയ്ക്കാണെലും ആഘോഷിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ സാധനങ്ങൾക്ക് പഞ്ഞമൊന്നുമില്ല..."

സ്വയം നിന്ദയോടെ സങ്കടം കത്തുന്ന വാക്കുകൾ അവൾ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മനുവിന് വിഷമമായി.

"കാര്യം നല്ല ഹോട്ടൽ ഒക്കെ ബുക്ക് ചെയ്തതാ. ഡിസ്ക്കോ തെക്കിന്റെയും ഡ്രിങ്ക്സിന്റെയും ഫൂഡിന്റെയുമൊക്കെ ക്യാഷ് എല്ലാം അഡ്വാൻസ്ഡ് ആയി കൊടുക്കുവേം ചെയ്തു..." "എവിടെ? ഏത് ഹോട്ടലിൽ?" അവൻ ചോദിച്ചു. "ഇൻറ്റെർ കോണ്ടിനെൻറ്റൽ" ഹേ!" അവൻ കണ്ണുകൾ മിഴിച്ചു. "അയ്യോ അവര് ഒറ്റപ്പൈസ റീഫണ്ട് ചെയ്യില്ല," "ഇല്ല ..അതെനിക്കറിയാം..." ശ്രീലക്ഷ്മി മകനോട് പറഞ്ഞു. "എനിക്കറിയാം. ഒരാഴ്ച്ച മുമ്പേ തന്നെ നല്ല ഡ്രസ്സും ഒക്കെ വാങ്ങി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നതാ. എന്നിട്ടിപ്പോൾ പറയുന്നു വേറെ ഒരു ദിവസം പോകാം എന്ന്.." "മമ്മാ വെറുതെ എന്തിനാ അത്രേം പൈസാ വെറുതെ കളയുന്നെ? പോകണം," "എടാ പൊട്ടാ. വലൻറ്റയിൻസ് ഡേ പാർട്ടിയാണ്. അതിന് വലൻറ്റയിൻകൂടെ വേണം. അല്ലെങ്കിൽ ശരിയാവില്ല..." "ശരിയാ..." മനു പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. അവൻ ഗാഢമായി എന്തോ ഓർത്തു. "മമ്മാ ഒരൈഡിയാ,' ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം അവൻ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു. ശ്രീലക്ഷ്മി അവനെ നോക്കി. "ഞാൻ ആകാം മമ്മാടെ വലൻറ്റയിൻ," ശ്വാസം നഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന ഭാവത്തോടെ അവൾ അവനെ നോക്കി. "അവിടെ നമ്മുടെ ഒരു ഫ്രണ്ട്സും വരില്ല എന്ന് എനിക്കുറപ്പാ. അത്രേം എക്സ്പെൻസീവ് ആണ് അവിടെ. അതുകൊണ്ട് ആരും തന്നെ നമ്മളെ തിരിച്ചറിയില്ല. ഇനി നമ്മളെ തിരിച്ചറിയുന്ന ആരെയെങ്കിലും കണ്ടാൽ പപ്പാ അവിടെ മാറി ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബാത്ത് റൂമിൽ പോയതാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ പോരെ...എന്റെ