Chapter Title : ഒരു ട്വിങ്കും നാല് കിളവൻമാരും [സുബിമോൻ]

മാത്രമല്ല പെൺകുട്ടിക്കും വേണം സ്വാതന്ത്ര്യം. പക്ഷേ ഭയങ്കര ട്രഡീഷണൽ, egoistic തന്തയും തള്ളയും ആയതുകൊണ്ട് എന്റെ ലൈഫിൽ വല്ലപ്പോഴും പോയി കാണുന്ന സിനിമകൾ, സ്കൂളിലും കോളേജിലും പഠിക്കുമ്പോൾ കൂട്ടുകാരുടെ ഒപ്പം കളിക്കാൻ പോകൽ എന്നിവ അല്ലാതെ അധികം എന്റർ ടൈംമെന്റ്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വാഭാവികമായും അടിച്ചുപൊളിക്കാൻ പാകത്തിന് കയ്യിൽ കാശ് കിട്ടലും കുറവ് തന്നെ. എന്റെ കയ്യിലുള്ള ഫോൺ പോലും നാല് വർഷം പഴക്കമുള്ള സാംസങ് പെരട്ട ഫോൺ ആയിരുന്നു.

ചേച്ചിമാർ മൂന്നുപേരും കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെട്ടു. ഞാൻ മാത്രം എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒപ്പം വീട്ടിൽ ലോക്ക്ഡ്. ഞാൻ ചെയ്ത ഡിഗ്രി ആണെങ്കിൽ വെറും ബി എ ആയതുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി രക്ഷപ്പെടാൻ / ജോലിക്ക് എന്നുപറഞ്ഞ് എസ്കേപ്പ് ആവാൻ സാധ്യത വളരെ കുറവ് ആയിരുന്നു. ഒരു 21 വയസ്സ് ആകുമ്പോഴേക്കും എംഎ എടുക്കുക എന്നത് അല്ലാതെ എന്റെ മുൻപിൽ ഓപ്ഷൻ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ വല്ല ബാങ്ക് കോച്ചിംഗ്. അതന്നെ.

വലിയ അനുസരണമുള്ള കുട്ടി ആയി വളർത്തിയത് കൊണ്ട് ഇവറ്റകളെ ധിക്കരിച്ച് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള ചങ്കൂറ്റവും ഇല്ലായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും പല സ്കൂൾ ടോപ്പർമാരുടെയും പ്രശ്നം ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ്. ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് പെൺപിള്ളേരുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ഐ ലവ് യു പറയാനുള്ള ചങ്കൂറ്റം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് മാർക്ക് കുറെ വാങ്ങി ഡിഗ്രി പാസ് ആയി എന്ന് മാത്രം. വികാരങ്ങൾ അതിന്റെ വഴിക്ക് നടന്നു.

അധികം വലിച്ചു നീട്ടി കൊണ്ടു പോകുന്നില്ല.

അങ്ങനെ ഇരിക്കല്ലേ ഒരു കല്യാണത്തിന് ക്ഷണം വന്നു. അച്ഛന്റെ അനിയന്റെ മകന്റെ കല്യാണം. ഏറ്റുമാനൂർ വെച്ച് ആണ്.

എന്റെ തന്തയുടെയും തള്ളയുടെയും കൂടെ പോകാൻ എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. വെറുതെ കാഴ്ചയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയത് പോലെ കട്ട പോസ്റ്റ് ആകും. പിന്നെ 100 പേരിൽ കൂടുതൽ പറ്റാത്തത് കാരണം വായ നോക്കാനും അധികം സ്കോപ്പ് ഇല്ല. പിന്നെ സെക്കൻഡ് യോ പെണ്ണിനെയോ ബന്ധുക്കൾ ഒന്നിലും നമ്മളുടെ റേഞ്ചിൽ പ്രായം വരുന്ന പിള്ളേർ കുറവാണ്. സൊ കട്ട പോസ്റ്റ്‌ ഉറപ്പ്.

പിന്നെ അമ്മയുടെ അനിയത്തിയും കെട്ടിയോനും പിന്നെ അച്ഛന്റെ