Chapter Title : ഒരു ഉമ്മച്ചി കഥ [ഷാനിബ ഷാനി]

മാത്രം സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോകുന്നത്

മനസ്സ് ശാന്തമാക്കി ഞാൻ കിടന്നു പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ മോൻ വന്നു ചോദിച്ചു വാപിച്ചി സമ്മതിച്ചോ പോകാൻ??? Mmm സമ്മതിച്ചു ചെക്കാ..... സമാധാനം ആയി സ്കൂളിൽ പൊക്കോ തമാശ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു

ഉച്ചക്ക് കിടക്കാൻ നേരം ഓർത്തു രണ്ട് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ സ്വന്തം മകന് കാണാൻ വേണ്ടി കൈയിലും കാലിലും ഒക്കെ ഒരു കല്യാണപെണ്ണിനെ പോലെ മൈലാഞ്ചി ഇടണം Hmmmmm ഞാൻ ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം വിട്ടു പടച്ചോനെ കുഴപ്പം ആകുമോ എങ്ങാനും അവനു തന്നോട് കാമം തോന്നിയാൽ ഉമ്മച്ചിയെ കാമത്തോടെ നോക്കിയാൽ ഹേയ് അങ്ങനെ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല കൈയും കാലും മാത്രം അല്ലേ ഉള്ളൂ അങ്ങനെ തോന്നില്ല പക്ഷേ അവനെ പോൽ ഒരു കൗമാരക്കാരന് അത് ധാരാളം ആയിരുന്നു

അന്ന് രാത്രി ആയി പഠിത്തം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും മുറിയിൽ എത്തി

വാഹീ വാതിൽ ചാരി ഇട്ടിട്ട് വാ കുറച്ചു ദിവസം ആയിട്ട് ഇപ്പൊ അങ്ങനെ ആണ് നേരത്തെ അടക്കാറില്ലായിരുന്നു അവൻ എന്നേ നോക്കി എന്നിട്ട് അല്പം മാത്രം തുറന്നു വെച്ചു വാതിൽ ചാരി

കൊറച്ചു കഴിഞ്ഞു വാഹീ അവൻ നോക്കി ഞാൻ കട്ടിലിനു താഴെ എന്റെ തലയുടെ താഴ്ഭാഗം കാട്ടി അവിടെ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു അവൻ ചോദ്യഭാവത്തിൽ നോക്കി വന്നിരിക്ക് ഞാൻ ഒന്നുടെ പറഞ്ഞു അവൻ വന്നു എന്റെ തലഭാഗത് താഴെ ഇരുന്നു ഞാൻ പതുക്കെ ഡാ വാഹി കുട്ടികൾ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ ആണ് ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞത് വല്ലിമ്മ നിന്നോട് വല്ലതും ചോദിച്ചോ എന്തിനാ ഇപ്പൊ