Chapter Title : ഒരു ഉമ്മച്ചി കഥ [ഷാനിബ ഷാനി]

എന്റെ തലഭാഗത് താഴെ ഇരുന്നു ഞാൻ പതുക്കെ ഡാ വാഹി കുട്ടികൾ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ ആണ് ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞത് വല്ലിമ്മ നിന്നോട് വല്ലതും ചോദിച്ചോ എന്തിനാ ഇപ്പൊ തിരക്കിട്ടു അങ്ങോട്ട്‌ പോകുന്നത് എന്നോ മറ്റോ ഇല്ല ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല Mmm ചിലപ്പോൾ വെറുതെ പറഞ്ഞേക്കും ആരോടും പറഞ്ഞേക്കല്ലേ കേട്ടോ ഉമ്മച്ചി ഇങ്ങനെ മൈലാഞ്ചി ഇട്ടു നിനക്ക് കാട്ടി തരുന്നത് ഒരു വിറയലോടെ അവൻ പറഞ്ഞു ഇല്ല ആരോടും പറയില്ല ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ വാപ്പിച്ചി എങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ നമ്മളെ തല്ലി കൊല്ലും

വാപ്പിച്ചി നോട്‌ എന്തിനാ പറയുന്നേ പറയണ്ട ഞാൻ നോക്കുന്നത് ഒന്നും

Hmmmm ഒരു പരവേശത്തോടെ ഞാൻ മൂളി ആകെ ഒരു തളർച്ച പോലെ

പിറ്റേന്ന് വെള്ളി വൈകുന്നേരം ആകാൻ ഞാൻ കാത്തിരുന്നു ഉച്ചക്ക് തന്നെ രണ്ട് ദിവസത്തേക്ക് ഉള്ള ഡ്രസ്സ്‌ എല്ലാം എടുത്തു വെച്ചു മൈലാഞ്ചി രണ്ടു പാക്ക് ആദ്യമേ ഹാൻഡ്ബാഗിൽ ആക്കിയിരുന്നു വൈകുന്നേരം ആകും തോറും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി എന്റെ ശരീരഭംഗി സ്വന്തം മകന് പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ ആണ് പോകുന്നത് എന്നോർക്കുമ്പോ ഒരു തളർച്ച പിന്നെ ഓർക്കും തന്നെ മൊത്തത്തിൽ ഒന്നും കാണിക്കുന്നില്ലല്ലോ കൈയും കാലും അല്ലേ അതിൽ കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ല

വൈകുന്നേരം കുട്ടികൾ എത്തി അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങൾ യാത്രയായി വണ്ടി നേരത്തെ പറഞ്ഞു വെച്ചിരുന്നു മുക്കാൽ മണിക്കൂർ ഞങ്ങൾ വീടെത്തി കുറച്ചു നേരം വാർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു മോനെ വിളിച്ചു മാറ്റി പറഞ്ഞു നീ മാമാടെ കടയിലേക്ക് പൊക്കോ രാത്രി മാമാടെ കൂടെ വന്നാൽ മതി കേട്ടോ

മറക്കോ മൈലാഞ്ചി ഇടാൻ ഇല്ലടാ നീ വരുമ്പോഴേക്കും മൈലാഞ്ചി ഒക്കെ ഇട്ടു ഹുറി ആയിട്ടുണ്ടാകും ഉമ്മച്ചി ഞാൻ അവന്റെ കവിളിൽ ഒന്ന് പിച്ചി പോയിട്ട് വാ

അവൻ കടയിലേക്ക് പോയി കൊറേ നേരം കൂടി എല്ലാവരോടും വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു പിന്നെ മൈലാഞ്ചി എടുത്തു ആദ്യം കയിലെയും കാലിലെയും നഘങ്ങളിൽ ഒക്കെ ഇട്ടു അത് കഴുകി കഴിഞ്ഞു രണ്ടു കാലിന്റെയും വശങ്ങളിലും അവിടുന്ന് കുറച്ചു മുകളിലേക്കും ഇട്ടു പിന്നെ രണ്ട് കൈപ്പത്തികളിലും കൈവെള്ളയിലും ഇട്ടു ഇതൊക്കെ കണ്ടു