Chapter Title : പാച്ചുവിന്റെ സ്വന്തം ഷേർലിയാന്റി

നീ വല്ലാതായേ...? പഴയ ഒരു ചൊല്ല് നീ കേട്ടിട്ടില്ലേ...? മുതുകാള പശൂനെ മിനക്കെടുത്തുക എന്ന് അതും അങ്ങനെ കൂട്ടിയാൽ മതി...!" "വാ.... എണീക്ക് പോകാം" ഞാൻ വണ്ടിയെടുത്തു. ഹെഡ്ഡ്റെസ്റ്റിലേക്ക് തലചായ്ച് കണ്ണുകൾ അടച്ച ഷേർളിയാന്റി എന്റെ ബൈക്കിന് സമീപം വണ്ടി നിർത്തും വരേയും കണ്ണുകൾ തുറക്കുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല...! യാത്രയിലുടനീളം ഞാനും ആകെ മാനസികസംഘർഷത്തിലായിരുന്നു...! കുടുംബജീവിതത്തെപറ്റിആന്റിയോട് ചോദിക്കെണ്ടായിരുന്നു...! ഞാൻ ആ യാത്രയിലാകെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആയിരുന്നു....! എന്ത് ചെയ്യും...? ഞാനാണെങ്കിൽ ഇതുവരേയും ആരേയും ആദ്യം അങ്ങോട്ട് മുൻകൈ എടുത്ത്കമ്പികുട്ടന്‍.നെറ്റ് കളിച്ചിട്ടില്ല...രാജിചേച്ചി മുതൽ ആൻസി വരെ...എന്റെ സൂര്യാമ്മയെപ്പോലും...! ഇത്.....? എത്ര ചമ്മലായാലും ഞാൻ അവസാനം മുൻകൈ എടുത്ത് നോക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു...! കാരണം ഞാൻ ഷേർളിയിന്റിയെ കളിക്കാതെ സുനിലിന് കന്പിക്കുട്ടനിലേക്ക് ചെല്ലാൻ പറ്റില്ല ....ചെന്നാൽ പാച്ചു തട്ടിക്കളയും പാവത്തിനെ...! ഞാൻ വണ്ടി നിർത്തി ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ണ് തുറന്ന് ദീർഘനിശ്വാസവും വിട്ട് മൂരിനിവർന്ന ഷേർളിയാന്റി ഡോർതുറന്നിറങ്ങി മുൻ വശത്തുകൂടി വന്ന് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി ഡോറടച്ചു. "ആന്റീ ...." ഞാൻ കുനിഞ്ഞ് പതിയെ വിളിച്ചു. ആന്റി എന്റെ നേരേ നോക്കി.... ഞാൻ നിവർന്ന് മുഖം കാണിക്കാതെ നിന്നു "ഒരൊന്നാം തരം വിത്തുകാള ഇവിടെ റെഡിയായിട്ടുണ്ട്...! മുതുകാള മിനക്കെടുത്തിയപോലാകില്ല....! പശൂനെക്കൊണ്ട് മൂത്രോം ചാണകോം ഒരുമിച്ചിടീപ്പിക്കും ഒന്ന് മൂളിയാൽ മതി...!" പറഞ്ഞതും ഞാൻ ചാടി ബൈക്കിൽ കയറി പാഞ്ഞു.... ഒരാവേശത്തിൽ ഒറ്റവീർപ്പിന് പറഞ്ഞിട്ട് പാഞ്ഞ ഞാൻ അത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ ഇരിക്കാനും നിൽക്കാനും വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിലായി..... ! വേണ്ടായിരുന്നു വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അന്തരംഗം മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു...! ഇനി ഷേർളിയാന്റിയുടെ മുഖത്ത് എങ്ങനെ നോക്കും എന്ന് ഞാൻ