Chapter Title : പാപശൽഭം 13 [Shanushinu] [പരിണാമം]

അവളുടെ കാതിൽ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു. ജസ്നയുടെ മുഖം നാണംകൊണ്ട് കുങ്കുമപ്പൂ പോലെ തുടുത്തു.

"ഒന്ന് പോ സഫാ... അവിടുന്ന് ആരെങ്കിലും കേൾക്കും," അവൾ സഫയുടെ കയ്യിൽ പതിയെ നുള്ളിക്കൊണ്ട് ചായപ്പാത്രത്തിനരികിലേക്ക് മാറിനിന്നു.

അതൊരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള നാലഞ്ച് ദിവസങ്ങൾ മലപ്പുറത്തെ പരമ്പരാഗത കല്യാണ സൽക്കാരങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ചുഴലിക്കാറ്റ് തന്നെയായിരുന്നു!

മഞ്ചേരിയിലും അരീക്കോടും മലപ്പുറത്തുമുള്ള ഷാഹിദിന്റെയും ജസ്നയുടെയും എളാപ്പമാരുടെയും അമ്മായിമാരുടെയും വീടുകളിൽ നിന്നുള്ള ക്ഷണങ്ങൾ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി വന്നു. ഓരോ വീട്ടിലേക്കും പോകുമ്പോഴും കല്യാണപ്പെണ്ണിന്റെ പ്രൗഢിയോടെ പട്ടുസൽവാറുകളിലും കനത്ത സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളിലും, എന്നാൽ ഹിജാബുമണിഞ്ഞ് ജസ്ന ഷാഹിദിനൊപ്പം കാറിൽ കയറും.

ചെന്നുകയറുന്ന വീടുകളിലെല്ലാം പുതിയാപ്ലയെയും പുതുപ്പെണ്ണിനെയും സ്വീകരിക്കാൻ വലിയ തീൻമേശകൾ ഒരുങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. വാഴയിലയിൽ വിളമ്പുന്ന ആവിപറക്കുന്ന മലബാർ ദം ബിരിയാണിയും, കുരുമുളകും തേങ്ങാക്കൊത്തും ചേർത്ത് കറുപ്പിച്ചെടുത്ത നാടൻ ബീഫ് വരട്ടിയതും, നല്ല മൊരിഞ്ഞ കോഴി പൊരിച്ചതും!

വൈകുന്നേരത്തെ ചായസൽക്കാരങ്ങളിലാകട്ടെ—നെയ്യൊഴിച്ച നൈസ് പത്തിരിയും, തേങ്ങാപ്പാലിൽ വറ്റിച്ച ആട്ടിറച്ചിക്കറിയും, ഉന്നക്കായയും, പഴം നിറച്ചതും, ചട്ടിപ്പത്തിരിയും, ഒടുവിൽ ദഹിക്കാൻ ഏലയ്ക്കയും കറാമ്പൂവുമിട്ട് തിളപ്പിച്ച ചൂട് സുലൈമാനിയും!

"പുതിയാപ്ലേ, കാനഡയിലെ സായിപ്പന്മാരുടെ റൊട്ടിയും സാലഡുമൊക്കെ തിന്ന് വയറുണങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ടാവും, നല്ലോണം തിന്നോ ട്ടോ!" എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മായിമാർ ഷാഹിദിന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ഇറച്ചി വിളമ്പും.

ആ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ, തിണ്ണയിലിരിക്കുന്ന വല്യുമ്മമാരും മുതിർന്ന സ്ത്രീകളും ജസ്നയെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച് കാതിൽ ഉപദേശങ്ങൾ നൽകും: "മോളേ, ചെക്കൻ രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ അങ്ങ് കടലിനക്കരെ പോവുകയല്ലേ.

അവൻ തിരിച്ചു പോവുമ്പോഴേക്കും വയറ്റിലൊരു വാവയെ ഉണ്ടാക്കിക്കൊള്ളണം ട്ടോ... എന്നാലേ നമ്മൾ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഒരു പിടി ഉണ്ടാവൂ... അതുകേൾക്കുമ്പോൾ ജസ്ന