Chapter Title : പാർവണം 4 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

കൊതിയോടെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി,

"എനിക്ക് ഒരാൺകുട്ടീനെ വേണം ട്ടോ... അസ്സല് ആദിയേപ്പോലെ ഇരിക്കണ ഒരു കുറുമ്പൻ. അവന് എന്റെ ആദീടെ അതേ ചിരിയായിരിക്കണം..."

​അത് കേട്ടതും ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ മൂക്കിലൊന്ന് പിടിച്ചു വലിച്ചു.

​"അതൊന്നും നടക്കില്ല..."

ഞാൻ ഗൗരവം നടിച്ച് പറഞ്ഞു.

"എനിക്കൊരു പെൺകുട്ടി മതി. നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ വലിയ നീലക്കണ്ണുകളുള്ള, ഈ പാലക്കാടൻ കുറുമ്പുള്ള ഒരു മാലാഖക്കുട്ടി. എന്റെ പാർവണയുടെ തനിപ്പകർപ്പ്."

​അത് കേട്ടതും അവൾക്ക് ചെറിയൊരു നീരസം വന്നു.

"അത് പറ്റില്ല്യ... എനിക്ക് ആൺകുട്ടി മതി. എന്റെ ആദിയേപ്പോലൊരാൾ..."

​"ഏയ്... എന്റെ പെണ്ണിനെപ്പോലൊരു മകൾ മതി എനിക്ക്. അവൾക്ക് ഇടാൻ ഗംഭീരമൊരു പേരും ഞാൻ കണ്ടുവെച്ചിട്ടുണ്ട്,"

ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

​'പേര്' എന്ന് കേട്ടതും അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി. അതുവരെ തോളിൽ ചാരിയിരുന്നവൾ പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി, കണ്ണുരുട്ടി എന്നെ നോക്കി. അവകാശങ്ങൾ കവർന്നെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ, കള്ളദേഷ്യം നിറച്ച ആ മുഖം കാണാൻ വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.

​"ഓഹോ... അപ്പൊ എന്നോട് ചോദിക്കാണ്ട് ആള് പേരും കണ്ടുവെച്ചോ?"

അവൾ ദേഷ്യം അഭിനയിച്ച് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ഒന്ന് ഇടിച്ചു.

"അതെന്താ എന്നോട് പറയാഞ്ഞേ? പറയ്... എന്താ ആ പേര്?"

​"ഇപ്പൊ പറയില്ല... അതൊക്കെ സമയം വരുമ്പോ പറയാം,"

അവളെ ഒന്നുകൂടി ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാനായി ഞാൻ ചിരിയമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​"ന്നാ പിന്നെ ആദി ആ പേരും കൊണ്ടു നടന്നോ... ഞാനില്ല്യ ഇതിന്..."

എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ച്, എന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും വിരലുകൾ വേർപെടുത്തി അല്പം മാറി ഇരുന്നു.

​ഇടങ്കണ്ണുകൊണ്ട് അവൾ എന്നെ