Chapter Title : പാർവ്വതി ✍️അൻസിയ✍️

സഹതാപം അല്ല സ്വന്തം മോളുടെ ജീവിതം തകർന്ന സന്തോഷം ആയിരുന്നു...

"ആ മോള് എണീറ്റോ....???

അച്ഛൻ വിളിച്ചത് കേട്ട് പാർവ്വതി സ്വാബോധം വീണ്ടെടുത്ത് തലയാട്ടി....

"ഇന്ന് നേരത്തെ വരാമെന്ന് മണിക്യൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.... ഞാൻ ഇറങ്ങാൻ നിക്കുക ആയിരുന്നു... മോൾക്ക് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങണോ ടൗണിൽ നിന്നും വരുമ്പോ....??

"വേണ്ട...."

അല്ലങ്കിലും എന്ത് വാങ്ങാനാ പറയുക... നാടൻ പച്ചക്കറിക്കെല്ലാം നല്ല ഡിമാന്റ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞു കേൾക്കാം എന്ന ചോര നീരാക്കുന്ന പാവങ്ങൾക്ക് എന്താ കിട്ടുന്നത്... ഒരാഴ്ചത്തെ അധ്വാനം കൊണ്ടാണ് അച്ഛൻ ടൗണിൽ പോകാൻ നിക്കുന്നത്... പാവം ഈ കൊണ്ട് പോകുന്ന പച്ചക്കറി വിറ്റ് കിട്ടുന്ന കാശ് കൊണ്ട് വേണം മകന്റെ ഭാര്യയെ പോറ്റാൻ.... അയയിൽ നിന്നും തോർത്ത് എടുത്ത് തലയിൽ ചുറ്റി താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന അച്ഛനെ അവൾ സങ്കടത്തോടെ നോക്കി... ഒരു പണിക്കും പോകാൻ ചേട്ടനും അനിയനും സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല അവർ പോയ അന്ന് തുടങ്ങിയ പണിയാണ്... അറിയാവുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഒരേ ഒരു ലക്ഷ്യമേ അയാൾക്ക് കാണു അത് തന്റെ മകൻ ഇറക്കി കൊണ്ടുവന്ന പെണ്ണ് പട്ടിണി കിടക്കരുത് എന്ന ലക്ഷ്യം... താൻ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു... അല്ല ഇന്നത്തെ ദിവസം അച്ഛൻ മറന്നോ അതോ അങ്ങനെ പെരുമാറുന്നതോ... മറക്കാൻ ഒരിക്കലും വഴിയില്ല അല്ലങ്കിലും എങ്ങനെ മറക്കാൻ ആണ് പോറ്റി വളർത്തിയ രണ്ട് ആണ്മക്കളും പാതി ജീവൻ ആയ ഭാര്യയും അല്ലെ പോയത്... തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ എന്തോ എടുക്കാൻ വന്ന അച്ഛനോടവൾ ചോദിച്ചു...

"അച്ഛാ ഇന്നത്തെ ദിവസം ഓർമ്മയുണ്ടോ....??

"എന്തിനാ മോളെ ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ലാത്ത ദിവസം