Chapter Title : പാതയോരങ്ങൾ [ഫ്ലോക്കി കട്ടേക്കാട്]

ഉമ്മയുടെ മുറി ഞാൻ കണ്ടിട്ട്. ടെറസ്സിന് മുകളിൽ താളം കെട്ടിപിടിച്ചു നിക്കുന്ന വെള്ളം ചുമരിൽ ഒരു കിനിവുണ്ടാക്കി ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. പണ്ടെന്നോ കുമ്മായം പൂശിയ ചുമരിനെ അത് കൂടുതൽ വൃത്തികേടാക്കിയിട്ടേ ഒള്ളു. മരപ്പലക കൊണ്ടുള്ള ജനാവാതിലിന്റെ ഒരു മൂല ചിതലുകൾ കൂടു കെട്ടിയ പാടുണ്ട്. ഉപ്പയുടെ കാലത്തെ അലമാര തന്നെയാണ് ഉമ്മയിപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

താക്കോലില്ലാത്ത ആ അൽമാരയുടെ അനുസരണയില്ലാത്ത വാതിലിൽ തനിയെ തുറക്കാതിരിക്കാൻ തുണിക്കീറൽ കൊണ്ട് കെട്ടിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. പൂപ്പലുകൾ വന്ന അലമാര വാതിലിലെ കണ്ണാടിയിൽ ഞാൻ സ്വയം ഒന്ന് നോക്കി. എന്റെ മുഖത്തിന്റെ മ്ലാനതയേക്കാറേളെ കണ്ണുനീർ കണ്ടാവാളാണ് ആ കണ്ണാടി. അതെന്നെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തി....

കട്ടിലിനരികിലെ ഉപ്പയുടെ പഴയ തുണി കൊണ്ടുള്ള ചാരുകസേരയിൽ ഉമ്മ മറ്റെന്തോ ആലോചിച്ചിരിക്കുകയാണ്. എന്റെ കാൽപെരുമാറ്റം ഉമ്മ കേട്ട് കാണണം, അതിനെന്നോണം ഉമ്മയുടെ കൃഷ്ണമണികൾ ചലിച്ചു കാണണം ഉമ്മ ഒരു ദീർഘ ശ്വാസമെടുത്തു... കസേരക്കരികിൽ ചെറിയ പഴയ കട്ടിലിൽ ഞാൻ ഇരുന്നു. ഉമ്മാക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങിയ പുത്തൻ പർദ്ദ ഉമ്മയുടെ മടിയിലേക്ക് വെച്ചു ഞാൻ വിളിച്ചു

“ഉമ്മാ........ “

കാലാവർഷം കലിതുള്ളിയോഴുകുന്ന നിളയുടെ നീർക്കണക്കിന് ഉമ്മയുടെ കണ്ണുനീരോഴുകിയൊലിച്ചു... നിരച്ചു നിറം മങ്ങിയ ഉമ്മയുടെ ഉടയാടകളെ പാടെ നനച്ച കണ്ണുനീർതുള്ളികൾ കൈ കൊണ്ട് തുടച്ചു കൊണ്ട് ഉമ്മയെന്നെ നോക്കി...

3 വർഷങ്ങൾ കഴിയുന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും ഉമ്മ എന്ന് വിളിച്ചു, പ്രായം തളർത്തിയ ചുളിവ് വീണ ഉമ്മയുടെ കൈകൾ കൊണ്ട് എന്റെ ഇരു കവിളുകളും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഉമ്മയെന്നെ നോക്കി...

“ന്റെ സാജി............ “

വിറയാർന്ന ചുണ്ടിൽ നിന്നും ഉമ്മയുടെ വിളി, ഒഴുകിയൊലിച്ച