Chapter Title : പാവക്കൂത്ത്‌ [MK]

പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു തർക്കിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ഹർഷൻ പറഞ്ഞു,,,

അത് കേട്ടപ്പോൾ മാനസിയുടെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു നിമിഷത്തിനകം പലതരം വികാര വിചാരങ്ങൾ കടന്നു പോയി,,

ഇപ്പോഴും ഹർഷേട്ടൻ തൻറ്റെ തെറ്റുകൾ മനസ്സിലാകുന്നില്ല,, അല്ലെങ്കിൽ സമ്മതിച്ചു തരുന്നില്ല,, മോളുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും തീർത്തു കൊടുക്കാൻ ഇന്നത്തെ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല,, ഏറെ കാലത്തിനു ശേഷമാണു അവൾക്കു ഒരു ഷൂസ് വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കുന്നത് എന്നിട്ടും ഹർഷേട്ടൻ പറയുന്നു അത് ഒഴിവാക്കാം ആയിരുന്നു എന്ന്,,

ഇപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂട്ടുകാർ ഇവിടെ വന്നു തിന്നു മുടിക്കുന്നതു ഒരു കുറ്റമല്ല,, സ്വന്തം മോൾക്ക് ഒരു ഷൂസ് വാങ്ങിതു കുറ്റം,,

മാനസി ഇങ്ങനെ പല പല ചിന്തകളിലൂടെ ഹർഷനെ മനസ്സാൽ പഴി ചാരിക്കൊണ്ടു അവിടെ ഒരു കസേരയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു,, അല്ലാതെ അതിനെ ചൊല്ലി വീണ്ടും തർക്കിക്കാൻ നിന്നില്ല,,

മാനസി അങ്ങനെയാണ്,, ഒരുപാട് ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ വന്നാൽ പിന്നെ തർക്കിക്കാനോ,, ദേഷ്യപ്പെടാനോ മുതിരില്ല,, തന്റെ വിധിയെ പഴിച്ചു കൊണ്ട് മൗനമായി ഒറ്റ ഇരിപ്പാണ്,, വേണ്ടാന്ന് എത്ര കണ്ടു ശ്രമിച്ചാലും കണ്ണിൽ നിന്നും സങ്കടങ്ങൾ ഒഴുകി ഇറങ്ങും,, 'എൻ്റെ വിധി' എന്ന് തൻ്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടു ഇരിക്കയും ചെയ്യും,,,

മ്ലാനമായ മനസ്സോടെ മാനസി കുറച്ചധികം നേരം ആ ഇരുപ്പ് തുടർന്നു,, ആ ഇരുപ്പിൽ പല ഓർമ്മകളും അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി ,, അതിൽ ചിലതു നല്ല ഓർമകളും ആയിരുന്നു ,, അവളുടെ നാട്ടിലെ വീട്,, അച്ഛൻ, 'അമ്മ ,, താൻ വളർന്നു വന്ന സുഖ സൗകര്യങ്ങളോടെ ഉള്ള ബാല്യകാലം അങ്ങനെ പല കുറച്ചു നല്ല ഓർമ്മകൾ,,, പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ?? ഇപ്പോഴുള്ള തൻ്റെ ജീവിതം ??

തനിക്ക് ഏറ്റവും ദേഷ്യവും, സങ്കടവും വരുമ്പോൾ മാത്രമാണ് താൻ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാറ് എന്ന് ഹർഷേട്ടന് തീർച്ചയായും അറിയാം,, അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഹർഷേട്ടൻ തൻ്റെ അടുത്തു വന്നു തന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കും,, സ്നേഹത്തോടെ തന്നോട് രണ്ടു വാക്കു സംസാരിക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷ മാനസിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു,, പക്ഷെ വളരെ ഉച്ചത്തിൽ കേട്ട് തുടങ്ങിയ ഹര്ഷന്റ്റെ കൂർക്കം വലിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ആ പ്രതീക്ഷയും മാനസിയിൽ