Chapter Title : പാവം ദിവ്യ 6 [Jabbar Nair]

നിന്നു. ഞാൻ എന്നും ഇപ്പുറത്താണ് നിൽക്കാറ്, വായിനോക്കാൻ ഉള്ള സൗകര്യം ആണ് കാര്യം, ബസ് വരുമ്പോ ഓടി ക്രോസ്സ് ചെയ്തു പോയി കേറും. അതാണ് പതിവ്.

ഞാൻ അവളെ തന്നെ വായിനോക്കി നിന്നു. മൈര് പോകുന്നവന്റെയും വരുന്നവന്റെയും എല്ലാം കണ്ണ് അവളുടെ നേരെ ആണ്. അവരെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല. ആ യൂണിഫോമിൽ അവളുടെ മുഴുത്ത ശരീരം മറച്ചു വെക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു, ഷാൾ ഒക്കെ ഇട്ടു എവിടുന്നു മറയ്ക്കാൻ...അതിനുവേണ്ടി വളർന്നു പന്തലിച്ചുപോയില്ലേ പെണ്ണ്.

കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെ യൂണിഫോം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു അവൾ ഈ വർഷവും ഇടുന്നതു. അത്രയ്ക്ക് ടൈറ്റ് ആയിരുന്നു അവളുടെ ഡ്രസ്സ്. ആ ഇടുപ്പിന്റെ ഷേപ്പും ചന്തിയുടെയും തുടയുടെയും ഒക്കെ മുഴുപ്പും ഒക്കെ തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. അവൾ ഒരു പാവപെട്ട വീട്ടിൽ നിന്നാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. അവളുടെ വാപ്പ കൂലിപ്പണിക്കാരൻ ആണെന്ന് കൂട്ടുകാരുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

എന്തായാലും ഞാൻ അവളുടെ സൗന്ദര്യം വായിനോക്കി നിന്നപ്പോ ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു. ഇന്ന് വരെ എന്നെ തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കിയിട്ടില്ലാത്ത അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്റെ ശിവനെ ഇതെന്തൊരു മറിമായം, ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി എന്റെ പുറകെ നടത്തം സക്‌സസ് ആവുകയാണോ. എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരായിരം ലഡ്ഡു ഒന്നിച്ചു പൊട്ടി....

പക്ഷെ അതിനു അതികം ആയുസില്ലായിരുന്നു , അവളുടെ അടുത്ത നോട്ടത്തിൽ ഞാൻ ഒരു സത്യം മനസിലാക്കി, അവൾ എന്നെ അല്ല നോക്കുന്നത് മറ്റാരെയോ ആണ്. ഞാൻ ചെറുതായി മുഖം തിരിച്ചു എന്റെ വലത്തേ സൈഡിലേക്ക് നോക്കി. ഇതെന്തു മൈര്, അപ്പൊ നാൻ എന്ന പൊട്ടനാ എന്ന് തോന്നിപോയി എനിക്ക്.

എന്റെ വലതു സൈഡിൽ ഒരു പൾസർ 220 ബൈക്കിൽ ചാരി ഒരു നാൽപതു വയസ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പരിഷ്കാരി നിൽക്കുകയാണ്. ഒരു നീല ജീൻസും ചുവല ടീ ഷർട്ടും ആണ് വേഷം, കണ്ടിട്ട് ഒരു എൺപതുകളുടെ വസന്തം തന്നെ. ഈ കിളവനെ നോക്കി ആ മൈര് പെണ്ണ് തോലിക്കേണ്ട ആവശ്യം എന്താണ്. ഞാൻ വീണ്ടും കുറച്ചു നേരം അവരെ രണ്ടു പേരെയും വീക്ഷിച്ചു.