Chapter Title : പദ്മയിൽ ആറാടി ഞാൻ 18 [രജപുത്രൻ]

വീണ്ടും : നമുക്ക് പറ്റുമെടോ,,,,,,
നമുക്കു പറ്റും,,,,,,
തന്റെയാ പഴയ കാമുകി പഴയ പോലെ കൊണ്ട് വരാൻ....
അതിന് പക്ഷെ ഒരുപാട് സമയെടുക്കും.....
അത്രത്തോളം കാലം താനൊരു ക്ഷമയുള്ള മനുഷ്യനായി അവൾടെ കൂടെ ണ്ടാവണം.......

ഡോക്ടറാ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയ ഞാൻ ഡോക്ടറോട് : മനസ്സിലായി ഡോക്ടർ,,,,,
ഇനി ഈ ദിലീപ് ശാന്തനായി എന്നും അവൾടെ കൂടെ ഒരു കാവൽക്കരൻ ആയി ഉണ്ടാവും,,,,,
ഇനി എന്നിൽ നിന്ന് ഇതുപോലെ ദേഷ്യം വരുന്ന പോലെ ഒന്നും ണ്ടാവില്ല,,,,,......

ഞാനത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് : ഇത് പക്ഷെ വെറും വാക്കായി പറയാനുള്ളതല്ലാ,,,,,
താനീ ജീവിതം കൊണ്ട് ജീവിച്ചു കാണിക്കാനുള്ളതാണ്,,,,,,.......
ഇതുപോലെ ഇനി ണ്ടാവില്ലന്ന്,,,,.......

ഞാനപ്പോൾ ഡോക്ടറുടെ ആ കൈകളെ എന്റെ ഉള്ളം കൈകളിലാക്കി കൊണ്ട് ഡോക്ടറോട് : ഷുവർ സാർ,,,,,
ഷുവർ
ഡോക്ടർക്കെന്നെ വിശ്വസിക്കാം,,,,,,
അതുപോലെ ഡോക്ടറവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ട് വരാൻ,,,,,
ഡോക്ടറാൽ ആവുന്ന പോലെ എന്നെ സഹായിക്കണം....
ഡോക്ടറുടെ കൈപ്പുണ്യം നിറഞ്ഞ ഈ കൈകൊണ്ട്,,,,,,,,............

ഞാനത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടുന്നു...... ഡോക്ടറുടെ ആ ചിരിക്ക് ഭേദലായി ഞാനും ചിരിക്കുന്നു......

അതിന് ശേഷം ഞാനും ഡോക്ടറും കൂടി ആ റൂമിനു പുറത്തേക്കു വരുന്നു.....

എന്നാലീ സമയത്ത് മറ്റൊരു ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ഐ സി യു വിന്റെ പുറത്തുള്ള കസേരയിൽ ആകെ വിഷമിച്ചുകൊണ്ട് തലകുമ്പിട്ടിരിക്കുന്ന സിസിലി........

ആകെ ഒറ്റപെട്ട അവസ്ഥയിലായ അവൾ മൊബൈലും കയ്യ് പിടിച്ച് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി ഐ സി യു വിന്റെ പുറത്തുള്ള കസേരയിൽ തലകുമ്പിട്ടിരിക്കുന്നു..........

ഇടയ്ക്കിടെ തലയുയർത്തി ഫോണിലേക്ക് നോക്കി എന്റെ (ദിലീപ് )നമ്പറിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ഡയൽ ചെയ്തു നോക്കുന്നു.......

എന്നാലവൾ വിളിക്കുമ്പോൾ,,,,,
എന്റെ ഫോൺ സ്വിച് ഓഫ്ഫെന്ന് അവളുടെ മൊബൈലിലൂടെ കേൾക്കുമ്പോൾ,,,,,,
അവൾ വീണ്ടും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തലയും താഴ്ത്തി ആ കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നു.......

എന്നാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രതീക്ഷയോടെ അവൾ മൊബൈൽ എടുത്ത് വിളിക്കുമ്പോൾ,,,,,
അവളുടെ ഫോണിലൂടെ വീണ്ടും വീണ്ടും എന്റെ മൊബൈൽ സ്വിച്ച് ഓഫ് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ,,,,,,,
അവൾ നിരാശയോടെ ആ ഫോൺ തന്റെ ബാഗിലേക്ക് വെക്കുന്നു.....

എന്നിട്ടവളാ കസേരയിൽ നിന്നെണീറ്റ്