Chapter Title : പൈനാപ്പിള് കേയ്ക്ക് [Smitha]
"ഗുഡ്...ദാറ്റ് മീന്സ്...സ്മെല്..ഡ്രസ്സ്..ഒക്കെ ആപ്റ്റ് ആരുന്നു...പിന്നെ മരുന്നിന്റെ എഫക്റ്റും..." "അതെ ഡോക്റ്റര്," "നിങ്ങള് ബന്ധപ്പെട്ട് കഴിഞ്ഞ് മോഹനന് ആ മരുന്ന് കൊടുത്തില്ലേ?" "കൊടുത്തു. കഴിച്ചു. ഡോക്റ്റര് പറഞ്ഞത് പോലെ നന്നായി ഉറങ്ങി..." "ജാനകി," അയാള് മാറിയ ശബ്ദത്തില് വിളിച്ചു. "സാര്," അവള് വിളികേട്ടു. "ഇനിയാണ് എനിക്ക് അറിയേണ്ടത്..." അവളുടെ നെഞ്ച് മിടിക്കാന് തുടങ്ങി. "ജാനകി..." "ഞാന് കേള്ക്കുന്നുണ്ട് ഡോക്റ്റര്," അവള് പറഞ്ഞു. "രാവിലെ...ഞാന് പറഞ്ഞത് പോലെ രാവിലെ നിങ്ങള്..." അവളുടെ മുഖത്ത് ലജ്ജ അരിച്ചുകയറി. "കേള്ക്കുന്നില്ലേ?" "ഉവ്വ്..." "എങ്കില് ബാക്കി പറയൂ..മനുഷ്യനിവിടെ ടെന്ഷന് കയറിയിട്ട് നില്ക്കാന് പറ്റുന്നില്ല..." "ഡോക്റ്റര് പറഞ്ഞപോലെ...അതുപോലെ ...ചെയ്തു..നിന്നുകൊണ്ട്..." "എന്നിട്ട്...?" "എന്നിട്ട്..." അവള്ക്ക് പെട്ടെന്ന് എന്തോ കാരണത്താല് ചിരിപൊട്ടി. അവള് നിര്ത്താതെ ചിരിച്ചു. "ഓഹോ അതുശരി!!" അസഹിഷ്ണുത നിറഞ്ഞ ശബ്ദം അവള് മറു തലക്കല് നിന്ന് കേട്ടു. "കാര്യം പറയെടീ...മോഹനന് ഒരുപാട് നേരം നിന്നോ...?" "ഉം..." അവള് മൂളി. "കൂ കൂന്ന് മൂളാതെ തെളിച്ച് പറ...പത്ത് പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് നിന്നോ...?" അവള് ഒരു മിനിറ്റ് നിശബ്ദയായി. "തുടങ്ങീത് ആറുമണി കഴിഞ്ഞ് പത്ത് മിനിറ്റായി..." അവള് പറഞ്ഞു. "തീര്ന്നപ്പം ഏഴു അഞ്ചായി..." "എപ്പഴാ മോഹനന്റെ സാധനം നിന്റെതില് കേറീത്?" "ആറര," "അത്ര കൃത്യമായിട്ട് എങ്ങനെയറിയാം...?" "ഡോക്റ്റര് പറഞ്ഞില്ലേ സമയം നോക്കണംന്നു? ഞാന് നിന്നത് വാളിലേ ക്ലോക്കിന്റെ നേരെ ആരുന്നു..." "ഓക്കേ...ആറര മുതല് ഏഴു മണിവരെ മോഹനന്റെ സാധനം നിന്റെതില് ആരുന്നു അല്ലേ?" "ഏഴല്ല ഏഴ് അഞ്ച്..." "അത്ര നേരോം നല്ല ടെമ്പറില് ആരുന്നോ സാധനം?" "ഉം..." ജാനകിയുടെ ദേഹം തരിച്ചുയര്ന്നു തുടങ്ങി. പാന്റ്റീസ് നനഞ്ഞ് കുതിരുന്നത് അവള് അറിഞ്ഞു. "ഒരിക്കല് പോലും താഴ്ന്നില്ലേ?" "ഇല്ല..." നൈറ്റിക്ക് മുകളിലൂടെ അവള് തുടയിടുക്കില് അമര്ത്തി. മതിവരാതെ വിരല്കൊണ്ട് അവിടെ അമര്ത്തിക്കുത്തി. "ശരിക്കും ടെമ്പര് ഫീല് ചെയ്തോ അകത്ത് ഇരുന്നപ്പം?" "ഉം..." "നെനക്ക് എത്ര പ്രാശം പോയി..?" "അത്...അത്..." "ഡോക്റ്ററുടെ അടുത്ത് അത് അത് എന്നല്ല പറയണ്ടേ...പറയെടീ..." "ഞാനെണ്ണി നോക്കിയൊന്നുവില്ല..." "എന്ന് വച്ചാല് നാലഞ്ച് പ്രാശം പോയി അല്ലേ?" "ഉം," "അത് വരെ മോഹനന് പോയില്ല...ആട്ടെ എങ്ങനെയാരുന്നു മോഹനന്റെ കാര്യം? പോയപ്പം നല്ല
💬 Comments
View all comments