Chapter Title : പൈനാപ്പിള്‍ കേയ്ക്ക് [Smitha]

ആകാശത്ത് മേഘവേഗത്തെ പിന്തുടര്‍ന്ന് പുള്ളുകള്‍ പാഞ്ഞു. "കുട്ടാ," "മായേച്ചീ," "ഇപ്പോ മായേച്ചി സ്വര്‍ഗ്ഗത്തീന്ന് വന്നേ എന്തിനാന്നു അറിയോ കുട്ടന്?" "ഇല്ല," "ഈശ്വരന്‍ വിട്ടതാ എന്നെ..." "നേര്?" "നേര്. കുട്ടന്‍ കരയുന്നത് മായേച്ചി കണ്ടു. കാരണോം അറിഞ്ഞു. ഒന്നുകൂടി കുട്ടനുമായി സംഗമിക്കണം. അത് നിഷിദ്ധം അല്ല. പരിഹാരം. കുട്ടന്‍ അതിന്‍റെ ലോജിക്ക് ഒന്നും ചെകയണ്ട. അന്നേരം മായേച്ചിക്കും അവ്ടെ, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തി സുഖായി കഴിയാം...അല്ലേല്‍ വെഷമിക്കും ഞാനും..." "മായേച്ചി..." "ഒരു തവണ മാത്രം...അത് കഴിഞ്ഞ് കുട്ടന്‍ ഒറങ്ങും. ഒറങ്ങി എണീക്കുമ്പം കുട്ടന് ഒരു ഓര്‍മ്മേം കാണില്ല. എണീക്കുമ്പം അടുത്ത് ജാനകി കെടക്കണേ കാണും...ഞാനിപ്പോ ഒരൂട്ടം കുട്ടന് തിന്നാന്‍ തരാം...അത് തിന്ന് നമുക്ക് അവസാനവായി ഒന്ന് പരസ്പ്പരം അറിയണം...മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടോ?" "ഉവ്വ്," "എങ്കില്‍ വായ്‌ തുറക്കൂ..." മോഹനന്‍ വായ്‌ തുറന്നു. മായ മടിക്കുത്തില്‍ നിന്ന്‍ ചുവന്ന നിറമുള്ള ഒരു പഴമെടുത്ത് അയാളുടെ വായില്‍ വെച്ചു. അവന്‍ അത് സാവധാനം കഴിച്ചു. കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോള്‍ മായ തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കയാണ്. "കഴിച്ചോ കുട്ടാ?" "മുഴുവന്‍," "എങ്കില്‍ എന്‍റെ മുല കുടിക്കൂ," അയാള്‍ സാവധാനം ശിരസ്സ് താഴ്ത്തി. "കുടിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് മായേച്ചീടെ മൊല രണ്ടും കുട്ടന്‍ ശരിക്ക് ഒന്ന്‍ ഞെക്കിക്കുഴച്ചേ....എന്തിഷ്ടാരുന്നു കുട്ടന് അത്.." മോഹനന്‍ ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് അവളുടെ മുലകള്‍ ശരിക്ക് ഞെക്കിക്കശക്കി. "മായേച്ചീ," "മോനേ," "വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ?" "ഇല്ലടാ ..മായേച്ചിക്ക് എന്താ സുഖാന്ന് മോനറിയോ....ഹാവൂ..." മോഹനന്‍ അവളുടെ മുലകള്‍ മാറി മാറി കശക്കിയുടച്ചു. ലാളിച്ച്, വേദനിപ്പിച്ച്, ഞെക്കി.... "ഇനി കുടിക്ക് കുട്ടാ..." അവള്‍ അവന്‍റെ ശിരസ്സ് പിടിച്ച് തന്‍റെ മുലയില്‍ അമര്‍ത്തി. മോഹനന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍