Chapter Title : പൈനാപ്പിള്‍ കേയ്ക്ക് [Smitha]

സ്വരം മുറിയില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചു. നിമിഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് പോകുന്നത് അവര്‍ അറിഞ്ഞില്ല. പരസ്പ്പരം പടവെട്ടി സുഖം കൊടുത്ത് സുഖം സ്വീകരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ സമയം പറന്നകലുന്നത് ഇരുവരുമറിഞ്ഞില്ല. "മായേച്ചീ..." "കുട്ടാ..." "എനിക്ക്...എനിക്ക്..." "ഒഴുക്കാന്‍ വരുന്നുണ്ടോ....? കുട്ടനെ മായേച്ചി സമ്മതിച്ച് തന്നിരിക്കണു...പണ്ടത്തെക്കാളും എന്ത് സ്റ്റാമിനയാ....!! എത്ര നേരാണ് ഇങ്ങനെ പിടിച്ച് നിന്നത്!! മായേച്ചിക്ക് എത്ര നേരവാ പോയേന്ന്‍ ഒരു പിടീല്ല്യ..." "മായേച്ചീ..." "കുട്ടാ..." "...." ഒഴുക്ക് ...നെറച്ച് ഒഴുക്ക്....ആഹ് ആഅഹ് മോനൂ അറിയാം ...അറിയുന്നു ...ചൂടുറവ മായേച്ചിടെ അകം നെറയ്ക്ക്യാണ് ....ഹാഹ്...മോനൂ..." അവള്‍ വിളിച്ചു. "കുട്ടാ..." "മായേച്ചീ..." "മോന്‍റെ വിഷമം പോയോ?" "ഉവ്വ്..." "ഇനി മായേച്ചി പോട്ടെ..." "ഇനി വരുവോ?" മായ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല. "പോണേന് മുമ്പ് മായേച്ചി കുട്ടന് ഒരൂട്ടം തിന്നാന്‍ തരാം..." അവള്‍ സമീപത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിരുന്ന ഒരു ചെപ്പ് തുറന്നു. അതില്‍ നിന്ന്‍ ചുവന്ന ഒരു പലഹാരമെടുത്തു. "വായ്‌ തുറക്കൂ," മോഹനന്‍ വായ്‌ തുറന്നു. മായ അത് അയാളുടെ വായില്‍ വെച്ചു. "കഴിക്കൂ....പതിയെ ...സാവധാനം..." അവളുടെ നിര്‍ദ്ദേശം അയാള്‍ അനുസരിച്ചു. പലഹാരത്തിന്റെ അവസാന കണികയും ഉമിനീരില്‍ക്കുതിര്‍ന്നു അലിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മോഹനന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ അടഞ്ഞു. അയാള്‍ കിടക്കയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. പിന്നെ അയാള്‍ ദീര്‍ഘനിദ്രയിലേക്കിറങ്ങി. മായ ഉടുപുടവകളെടുത്തണിഞ്ഞു. അയാളെ അരുമയോടെ നോക്കിയതിന് ശേഷം മുറിവിട്ടിറങ്ങി.

വെളുപ്പിന് ഉറക്കമുണരുമ്പോള്‍ മോഹനന്‍ കിടക്കയില്‍ ജാനകിയെ പരതി. അടുക്കളയില്‍ നിന്ന്‍ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. പുറത്ത് ടാപ്പില്‍, തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍ മുഖവും വായും കഴുകി മുഖമുയര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ മുമ്പില്‍ ജാനകി നിക്കുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു. "യ്യൊ ന്തിനാ ചേട്ടാ ഈ തണുപ്പത്ത് പച്ച വെള്ളത്തില്‍ മുഖം