Chapter Title : പൈനാപ്പിള്‍ കേയ്ക്ക് [Smitha]

നോട്ടത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയില്‍ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതെ ഭവാനി മുഖം കുനിച്ചു. ജാനകി പിന്നെ മോഹനനോട് അവിടുന്ന് പോകാന്‍ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. "പല്ലീനെയൊക്കെ കണ്ടിട്ട് അങ്ങനെയൊന്നും കാറിയേക്കരുത്. എന്‍റെ നല്ല ജീവന്‍ പോയി. ഉം, കെടന്നോ," അത് പറഞ്ഞു അയാള്‍ ഭാര്യയോടൊപ്പം അവിടെ നിന്നു പിന്തിരിഞ്ഞു. "എന്നതാടീ നീ അവിടെ വെച്ച് എന്‍റെ നേരെ കണ്ണുകാണിച്ചേ?" ജാനകിയോടൊപ്പം ബെഡ് റൂമിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ട് മോഹനന്‍ ചോദിച്ചു. "എന്‍റെ മനുഷ്യാ അവള് പല്ലീനേം പട്ടീനേം കണ്ടിട്ട് കരഞ്ഞത് ഒന്നുവല്ല," "പിന്നെ?" ആകാംക്ഷയടക്കാതെ മോഹനന്‍ ചോദിച്ചു. "ശ്യെ....നിങ്ങളെപ്പോലെ ഒരു മണുക്കൂസന്‍" വാതില്‍ക്കല്‍ നിന്ന്‍ ജാനകി പറഞ്ഞു. "ഇവിടെത്തന്നെ നിക്കാതെ അകത്തേക്ക് വാ മനുഷ്യാ. ബാക്കീം കൊടെ കേക്കണങ്കി," മോഹനന്‍ അകത്ത് കയറി. ജാനകി കതകടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു. "എന്നതാ?" കട്ടിലില്‍ ഇരുന്ന്‍ അയാള്‍ ചോദിച്ചു. "എന്‍റെ മനുഷ്യാ നിങ്ങടെ മോള് ഗിത്താറുവായിച്ചപ്പം ഉണ്ടായ ഒച്ചയാ ആ കേട്ടെ," മോഹനന്‍ ജാനകിയെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. "ജാനൂ നീ ചുമ്മാ ആളെ വടിയാക്കുന്ന വര്‍ത്താനം പറയല്ലേ? അവളെങ്ങനാടീ ഗിത്താറും ഫ്ലൂട്ടും ഒക്കെ വായിക്കുന്നേ?" ജാനകി തിരിച്ചു. ചിരിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ സമൃദ്ധമായ മാറിടം കുലുങ്ങി. മോഹനന്‍ അങ്ങോട്ടു നോക്കിയപ്പോള്‍ അവര്‍ കൃത്രിമമായ ദേഷ്യത്തോടെ വിരല്‍ ചൂണ്ടി. "ഇപ്പം അവള്‍ക്ക് ഗിത്താറു വായിക്കാനേ യോഗമുള്ളൂ. കൊറച്ച് കൂടെ കഴിയുമ്പോ അവള് ഫ്ലൂട്ട് വായിച്ചോളും," മോഹനന്‍ ആലോചിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അയാള്‍ക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമായി. "അയ്യേ..നീ പോടീ!" അയാള്‍ ഭാര്യയെ നോക്കി. "അവള് കൊച്ചാ...അവള്‍ക്ക് അതൊന്നും അറിയില്ല," "കൊച്ച്!" ജാനകി ചൊടിച്ചു. "പ്രായവേ പതിനെട്ടായി. കൊച്ചാണേലും പിച്ചാണെലും കാര്യങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ അവടെ