Chapter Title : പകൽ നിലാവ് 1 [സ്മിത]

ശേഷമിപ്പോൾ....!! ********************************** ."ഗുഡ് മോണിങ് മിസ്റ്റർ മന്ദബുദ്ധീ..." ഹാളിലൂടെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കവേ അനുരാധ അർജ്ജുനോട് പറഞ്ഞു. പേരുമാത്രമല്ല രൂപവും പണ്ടത്തെ ഐറ്റം ഡാൻസുകാരി അനുരാധയെപ്പോലെ തന്നെയാണ്. ചിലപ്പോൾ അനുരാധയെക്കാൾ സുന്ദരി. ഐറ്റം ഡാൻസർ അനുരാധയുടേതിനേക്കാൾ മുലകൾക്ക് വലിപ്പവുമുണ്ട്. കുളികഴിഞ്ഞ് തന്റെ മാദക, മദഭര ദേഹം ഒരു ചെറിയ ബാത്തിങ് ടവ്വലിൽ പുതച്ചാണ് അവൾ അർജ്ജുന്റെ മുമ്പിലൂടെ നടന്നു പോയത്. അർജ്ജുന്റെ കണ്ണുകൾ വശങ്ങളിലേക്ക് താളത്തിൽ ഉലഞ്ഞാടുന്ന വൻചന്തികളിൽ ഉടക്കി. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചന്തി വിടവിലേക്ക് ടവ്വൽ കയറി തറഞ്ഞു പോകുന്നു. അനുരാധ മുറിയുടെ മുമ്പിലെത്തിയപ്പോൾ, കാന്തത്താൽ ആകർഷിതനായവനെന്നോണം അർജ്ജുൻ അനുരാധയുടെ ബെഡ് റൂമിന് മുമ്പിലെത്തി. താമസിച്ചില്ല. അനുരാധയുടെ ദേഹത്ത് നിന്ന് ബാറ്റിങ് ടവ്വൽ നിലത്ത് വീഴുന്നത് കാണാനുള്ള ഭാഗ്യമവനുണ്ടായി. മുറിയ്ക്കകത്ത് നിന്ന് വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ അനുരാധ പുറത്ത് അർജ്ജുൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. എളിയക്ക് കൈകൾ കുത്തി അവൾ അവനെ ഗൗരവത്തിൽ നോക്കി. അപ്പോൾ അവളുടെ ഒരു മുല വീർത്ത് വരുന്ന ബലൂൺ പോലെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് വാതിൽപ്പാളിയിലൂടെ അർജ്ജുൻ കണ്ടു. ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ മുഖത്ത് അൽപ്പം പോലും ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "അർജ്ജുൻ!!" അമ്മ മകനെ ശാസിക്കുന്നത് പോലെ,മന്ത്രിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അനുരാധ അർജ്ജുനെ വിളിച്ചു. അപ്പുറത്ത് ഭർത്താവ് രാകേഷ് ഓഫീസിൽ പോകുവാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നതിന്റെ ശബ്ദം പതിയെ കേൾക്കാം.

പുഞ്ചിരിയോടെയാണെങ്കിലും, ശാസിക്കുന്ന നോട്ടമെറിഞ്ഞ് അനുരാധ ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതിലടച്ചു.ചെക്കനിപ്പോൾ കഴച്ച് പൊട്ടുവാരിക്കും! അവൾ കുസൃതിപ്പുഞ്ചിരിയോടെ ഓർത്തു. എപ്പോഴും കുളി കഴിഞ്ഞ് താൻ ബെഡ് റൂമിൽ കയറുമ്പോൾ അവൻ പുറത്ത് വന്നു നിൽക്കുന്നു. അവന്റെ അച്ഛൻ തൊട്ടടുത്ത് ഉണ്ടെന്ന വിചാരം അവനില്ല. അഥവാ അങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ തന്റെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നതെന്താണ് എന്നോ മറ്റോ ചോദിച്ചാൽ? ദേഹത്ത് ഒരു നൂലുപോലുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന സ്വന്തം മമ്മിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്ന് വല്ലതും രാകേഷ് ചോദിച്ചാൽ? എന്ത് പറയും? ഇതുപോലെ ഒരു പൊട്ടൻ കുണാപ്പൻ! തുണിയിലല്ലാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ അർജ്ജുൻ നോക്കി നിൽക്കുന്നതിൽ അനുരാധയ്ക്ക് പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ കൗമാരക്കാരനായ മകന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ രാകേഷ് ആ അർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാകുമോ? അനുരാധ പുഞ്ചിരിയോടെയോർത്തു. അർജ്ജുൻ പതിയെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.