Chapter Title : പളുങ്കു 7 [MACHU008]

പറഞ്ഞാൽ മതി എന്നും പറഞ് ചേട്ടൻ വണ്ടി ഹോൺ അടിച്ചു പറത്തിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു പോയി ...............
വാഹനങ്ങൾ നിരയായി ഒതുക്കി ഇട്ടിരിക്കുന്നു ,നമ്മുടെ വണ്ടിയുടെ ഹോൺ കേട്ട് പലവരും കൈ കാണിച്ചെങ്കിലും ചേട്ടൻ അമിത വേഗതയിൽ മുന്നോട്ടു പായിക്കുന്നു .
ഹൈറേഞ്ചിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗം കഴിഞ്ഞതും ദൂരെ റോഡ് പകുതി വച്ച് ഇടിഞ്ഞു താഴോട്ട് പോയത് കാണാം .............ചേട്ടൻ ഹോൺ അടിച്ചു അടുത്തെത്തിയതും s i ജീപ്പിനു കൈ കാണിച്ചു .ചേട്ടൻ അയാളുടെ അടുത്ത് കൊണ്ട് പോയി സഡൻ ബ്രേക്ക് ഇട്ടു നിർത്തിട്ടു ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
സാറെ ...കൊച്ചിന് നെഞ്ച് വേദന ..................
അയാൾ അങ്കിളിനെ നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് ..............
അഹ് പോകട്ടെ ................എടോ .........ഈ ജീപ്പിനെ കയറ്റിവിട് എന്ന് പറഞ്ഞതും ചേട്ടൻ വീണ്ടും ഹോൺ അടിച്ചു അമിത വേഗതയിൽ മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു ................
മണി 9 20 ...........
ഇപ്പോൾ മറു വശത്തു വണ്ടികൾ നിരയായി കിടക്കുന്നു ................
9 25 ആയപ്പോൾ നമ്മൾ ആശുപത്രിയുടെ അടുത്തു എത്തി................
അങ്കിൾ >സന്തോഷെ .............ഹെഡ് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യ് ...........
ശെരി സാർ .....
കോളേജ് ജംഗ്ഷൻ എത്താറായപ്പോൾ അങ്കിൾ തിരിഞ് ..................മറ്റു മൂന്ന് യാത്രക്കാരോടായി ..........
അങ്കിൾ > ഈ കൊച്ചിന് പരീക്ഷക്ക് സമയമായി ...............ഇതിനെ കോളേജിൽ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ടു നമുക്ക് പോയാൽ പോരെ ......
അയ്യോ ..........അത് മതി സാർ ...............ഈ കൊച്ചിനാണ് അത്യാവശ്യം ..........
അപ്പോഴേക്കും ചേട്ടൻ ജീപ്പ് കോളേജിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് കയറ്റി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി ...................
ആന്റി ...>മോളെ .....ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട നമ്മൾ എത്തി .......................നമ്മൾ ഇത്രയും വേഗം നിന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചിട്ടുണ്ട് ,,,,,,,,,,,നല്ല രീതിയിൽ പരീക്ഷ എഴുതണം.......................കേട്ടല്ലോ .........
ഞാൻ തല ആട്ടിയതും എന്റെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ തന്നിട്ട് ......................... മോൾ .........നന്നായി പരീക്ഷ എഴുതണം ...........
ഞാൻ ചിരിച്ചിട്ട് നോക്കിയതും ........വാച്ച്മാൻ കോളേജ് ഗേറ്റ് അടക്കുന്നു .....................
അങ്കിൾ> ...........സന്തോഷെ ഹോൺ അടിച്ചു പിടിച്ചേ ............................
ചേട്ടൻ ഹോൺ അടിച്ചു പറന്നു വരുന്നത് കണ്ട് അയാൾ മാറി നിന്നതും എന്നെയും കൊണ്ട്