Chapter Title : പണ്ട് പണ്ട്, ബോംബെയിൽ ചില ആളുകൾ...[ഹരൻ]

അവർക്കു. വിരൽ വലിച്ചെടുത്ത് അവരുടെ വായിൽ തന്നെ വച്ചപ്പോൾ ചേച്ചി എന്റെ വിരൽ ചപ്പിയതോർത്ത് എത്ര വട്ടം വാണം അടിച്ചെന്നോർമയില്ല. പുതിയ ആളായത് കൊണ്ട് ഡാർക്ക് ആയ ഒരു മൂലയിൽ ഒരുക്കാൻ അവർ നിർബന്ധിക്കുന്നു. നല്ല ടിപ്പും കൊടുത്തു അന്ന്. ഫ്‌ളാറ്റിലേക്കു വരാമോ ഒരു രാത്രി എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർ ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയായിരുന്നു എന്ന് ഞാനോർത്തു. കൂടുതൽ  കുടുംബ കാര്യങ്ങളോ, കദനകഥകളോ ഞാൻ ആരോടും ചോദിക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല, കാര്യം അപ്പോഴത്തെ മൂഡ് കളയാം എന്നല്ലാതെ വേറെ ഒരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാവില്ല.മാത്രമല്ല, ആരോടും അധികം സെന്റിമെന്റ്സ് കാണിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി എന്ന് അത് വരെയുള്ള എന്റെ അനുഭവം  പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.

വിശാലിന്റെ ബാറില്‍ മിക്കദിവസവും അടിയുണ്ടാവുമായിരുന്നു, ഷട്ടറൊക്കെ അടച്ചിട്ട് അവനും ജോലിക്കാരും പ്രശ്നക്കാരായ കസ്റ്റമെഴ്സിനെ നിന്നടിക്കുന്നത് സ്വന്തം കണ്ണു കൊണ്ട്‌ കണ്ടിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട്‌ അവന്‍ വെറും വാക്ക് പറഞ്ഞതല്ല എന്നെനിക്കു തോന്നി. ഹോ അടിയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ അതാണ്‌ അടി, അല്ലാതെ സിനിമയില്‍ കാണുന്നതൊക്കെ വെറും വെടി മാത്രം. പോലീസിന് സ്ഥിരമായി കാശ് കൊടുക്കുന്നത് കൊണ്ട്‌ അവരൊക്കെ ബാറില്‍ വന്നു അവനെ സല്യൂട്ട് ചെയ്യുമായിരുന്നു, "വിശാല്‍ സേട്ട് സലാം" എന്നും പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി സര്‍വ്വീസ് ബാറില്‍ പോകാതെ ഞങ്ങള്‍ ആ ചേച്ചിയുടെ ഭര്‍ത്താവിനെ കണ്ടു പിടിച്ചു, ഒരു ലോക്കല്‍ ബാറിന്‍റെ പുറത്ത് വീരസ്യം പറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന അയാളെ ഇവന്‍ "സാലെ തേരി മാകി....." എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട്‌, പിടിച്ചു ചെകിട്ടത്ത് നാല് പൊട്ടിച്ചിട്ട് ഒരു കത്തി അരയില്‍ നിന്നെടുത്ത് താടിയ്ക്ക് താഴെ വച്ച് കൊണ്ട്‌ ഇനി ഭാര്യയെ സര്‍വ്വീസ് ബാറില്‍ വിടുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. വിട്ടാല്‍ കൊന്നു കളയും എന്നൊരു ഭീഷണിയും. മുംബയില്‍ അയാളെ പോലുള്ള ഏഴാം കൂലികള്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടാല്‍ ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല എന്ന് അയാള്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു. എല്ലാത്തിനും കാശെറിഞ്ഞാല്‍ മതി.

ആകെ പേടിച്ച അയാള്‍ ഇനി ഭാര്യയെ ജോലിയ്ക്ക് വിടില്ലെന്നും ഇനി മുതല്‍ താന്‍ ജോലിയ്ക്ക് പൊയ്ക്കോളാമെന്നും പറഞ്ഞു. ഇതിന്‍റെ പേരില്‍ ഭാര്യയെ തല്ലിയാല്‍ പിറ്റേന്ന് നിന്‍റെ അന്ത്യമാണെന്നു പറയാനും സുഹൃത്ത്‌ മറന്നില്ല. അവന്‍റെ മുഖഭാവം കണ്ടാല്‍ അതിനും മടിക്കില്ല