Chapter Title : പണി 7 [ആനീ]

പ്രതിധ്വനിച്ചു. നിരഞ്ജന്റെ ഷർട്ടിൽ അവളുടെ കണ്ണുനീരും, ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തലമുടിയിൽ അവശേഷിച്ച ജലകണങ്ങളും പടർന്നു.

​നിരഞ്ജൻ അവളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ കാറിൽ കണ്ട ദൃശ്യങ്ങൾ—അവളുടെ ഉടലിൽ അവന്മാർ പടർത്തിയ ഉമിനീരും വിയർപ്പും, അവളുടെ മെനിയുടെ ഭാഗങ്ങളിൽ കണ്ട ആ ചുവന്ന പാടുകൾ—ഓരോന്നായി അയാളുടെ ഉള്ളിൽ കനലായി എരിഞ്ഞു. പെങ്ങളുടെ ഈ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണമായവരോട് അയാൾക്ക് വല്ലാത്ത പക തോന്നി.

പക്ഷേ, ഈ നിമിഷം അവൾക്ക് വേണ്ടത് ചോദ്യങ്ങളല്ല, ഒരു കാവലാളാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​"ശരി മോളേ... ഏട്ടൻ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല. നീ സമാധാനപ്പെട്. ഏട്ടൻ ഇവിടെയുണ്ട്."

അയാൾ അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

​ഹാളിലെ വെളിച്ചം മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത് ആ പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ ചുവന്ന വെട്ടം അപ്പോഴും അവിരാമം മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നക്ഷത്രയുടെ ഓർമ്മകളിൽ ആ ജിമ്മിലെ നിഗൂഢ രൂപവും, തന്റെ നനഞ്ഞ പാന്റീസ് കൈക്കലാക്കി അയാൾ നടത്തിയ ആ പൈശാചിക ചിരിയും ഇപ്പോഴും ഒരു വേട്ടമൃഗത്തെപ്പോലെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു…..

……………

​നഗരത്തിലെ ആ പഴയ മോർച്ചറിക്ക് മുന്നിൽ കനത്ത നിശബ്ദതയായിരുന്നു. എസ്.ഐ. ഹരി അക്ഷമനായി കാത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിഷ്ണുവും കിരണും അങ്ങോട്ട് പാഞ്ഞെത്തിയത്.

അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഭയവും വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധവും നിഴലിച്ചിരുന്നു. വിഷ്ണു ഹരിയുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തായതുകൊണ്ട് തന്നെ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാർ അവരെ തടഞ്ഞില്ല.

​"ഹരി... അവർ... അവർക്ക് എന്തുപറ്റി?"

വിഷ്ണു വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

​ഹരി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പകരം, പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം ടേബിളിനടുത്തേക്ക് അവരെ നയിച്ചു. ഡോക്ടറുടെ പ്രത്യേക അനുമതിയോടെ അവർ മൂന്നുപേരും അകത്തേക്ക് കയറി.

ടേബിളിൽ മൂന്ന് ശവങ്ങൾ തുണികൊണ്ട് മൂടാതെ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു. സാം,