പണി 7 [ആനീ]

ഉരുകിയ നക്ഷത്ര, സർവ്വശക്തിയും എടുത്ത് അയാളെ ദൂരേക്ക് തള്ളിമാറ്റി. പാന്റീസ് അയാളുടെ കയ്യിൽ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച്, നഗ്നമായ തന്റെ മേലേക്ക് ആ ചാരനിറത്തിലുള്ള ട്രാക്ക് പാന്റ്സ് അവൾ വലിച്ചു കയറ്റി. പാന്റീസ് ഇല്ലാതെ, തന്റെ നഗ്നമായ മാംസം ആ പരുക്കൻ തുണിയിൽ ഉരസുന്നതും തുളുമ്പുന്നതും വകവെക്കാതെ അവൾ ജിമ്മിന്റെ പടികൾ ഓടിയിറങ്ങി.

​പാന്റീസ് ഇല്ലാതെ ആ ട്രാക്ക് പാന്റ് മാത്രം ധരിച്ച് ജിമ്മിന് പുറത്തെ തണുത്ത കാറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, തന്റെ പക്കൽ നിന്നും അയാൾ എന്തോ വലിയൊരു ഭാഗം കവർന്നെടുത്തുവെന്ന തോന്നൽ അവളെ തളർത്തിയിരുന്നു. ആ പാന്റീസ് അയാളുടെ പക്കൽ ഒരു വിജയചിഹ്നം പോലെ ഇരിപ്പുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.

​നിരഞ്ജന്റെ സ്വരം ഗദ്ഗദത്താൽ ഇടറിയിരുന്നു. കൈയ്യിലിരുന്ന ആ സ്വർണ്ണമാല അയാൾ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നക്ഷത്രയോടുള്ള അഗാധമായ വാത്സല്യവും, അവൾ അനുഭവിച്ച ക്രൂരതയോടുള്ള കത്തുന്ന പകയും ഒരേസമയം പ്രകടമായിരുന്നു.

​"നക്ഷത്ര..."

നിരഞ്ജൻ അവളുടെ തോളുകളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി.

"ആ കാറിനുള്ളിലെ സീറ്റുകൾക്കിടയിൽ നിന്നാണ് എനിക്ക് ഈ മാല കിട്ടിയത്. സാം, അനന്തു, നാസർ... ആ കാമഭ്രാന്തന്മാർ ഭോഗിച്ചു തീർത്തത് എന്റെ പെങ്ങളെയാണെന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളു നീറി പുകയുകയായിരുന്നു. നിന്നെ ഒന്ന് കാണാൻ, ഒന്ന് നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ ഞാൻ അത്രമാത്രം വെമ്പുകയായിരുന്നു."

​അയാൾ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈവെള്ളയിലെടുത്തു.

"എന്റെ പെങ്ങൾ... അവൾ ഒരിക്കലും ഒരു വേശ്യയെപ്പോലെ ആകില്ലെന്ന് നിന്റെ ഈ ഏട്ടന് ഉറപ്പാണ്. നീ അവന്മാർക്ക് സ്വയം കീഴ്പ്പെട്ടു കൊടുക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. പറ മോളേ.. ഇതിനൊക്കെ തുടക്കം എവിടെയാണ് ആ കാർ വരെ എന്റെ മോള് എങ്ങനെയെത്തി? ആരാണ് നിന്നെ വേട്ടയാടിയത്? എന്തിനാണ് അവർ നിന്നെ ഒരു ചരക്കിനെപ്പോലെ ഉപയോഗിച്ചത്?

എല്ലാം ഈ ഏട്ടനോട് പറയൂ..."

​നിരഞ്ജൻ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ നക്ഷത്രയുടെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അവളുടെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. ആ ജിമ്മിൽ വെച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ട തന്റെ പാന്റീസിനെക്കുറിച്ചും, തന്റെ പൂറിനുള്ളിൽ അജ്ഞാതനായ ആ കാമഭ്രാന്തൻ നടത്തിയ വേട്ടയാടലിനെക്കുറിച്ചും ആ പഴയ ഫ്ലാറ്റിൽ ഉണ്ടായതും വിവരിക്കാൻ അവൾക്ക് വാക്കുകളില്ലായിരുന്നു.

​"ഏട്ടാ... പ്ലീസ്... എന്നോട് ഇപ്പോൾ ഒന്നും ചോദിക്കല്ലേ... എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല. എനിക്ക് വയ്യ..."

​വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ഇത്രയും പറഞ്ഞു തീർത്തപ്പോഴേക്കും അവൾ വീണ്ടും നിരഞ്ജന്റെ വീതിയുള്ള മാറിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. അവളുടെ തേങ്ങലുകൾ ആ വലിയ ഹാളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. നിരഞ്ജന്റെ ഷർട്ടിൽ അവളുടെ കണ്ണുനീരും, ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തലമുടിയിൽ അവശേഷിച്ച ജലകണങ്ങളും പടർന്നു.

​നിരഞ്ജൻ അവളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ കാറിൽ കണ്ട ദൃശ്യങ്ങൾ—അവളുടെ ഉടലിൽ അവന്മാർ പടർത്തിയ ഉമിനീരും വിയർപ്പും, അവളുടെ മെനിയുടെ ഭാഗങ്ങളിൽ കണ്ട ആ ചുവന്ന പാടുകൾ—ഓരോന്നായി അയാളുടെ ഉള്ളിൽ കനലായി എരിഞ്ഞു. പെങ്ങളുടെ ഈ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണമായവരോട് അയാൾക്ക് വല്ലാത്ത പക തോന്നി.

പക്ഷേ, ഈ നിമിഷം അവൾക്ക് വേണ്ടത് ചോദ്യങ്ങളല്ല, ഒരു കാവലാളാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​"ശരി മോളേ... ഏട്ടൻ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല. നീ സമാധാനപ്പെട്.