Chapter Title : പതിനെട്ടുകാരും വീട്ടമ്മമാരും [Appu]

ആഉപദേശമാണ് എന്റെ ജീവിതം ഇന്നത്തെ ഈ നിലയിലേക്ക് എത്തിച്ചത് ...

" എടീ നിന്റെ ഈ മസ്സിൽ പിടുത്തം ഒക്കെ നിർത്തണം ... സഹായത്തിന് ആളെ തന്നെ കിട്ടാൻ പാടുള്ളകാലമാണ് ... അവരെ നില നിർത്തണം എങ്കിൽ ചില പൊടിക്കൈകൾ ഒക്കെ ഉണ്ട് ... നമ്മൾ അവരെ കൊതിപ്പിച്ചുനിർത്തണം ... ഇപ്പോൾ കിട്ടും ഇപ്പോൾ കിട്ടും എന്നവർക്ക് തോന്നണം ... എന്നാൽ ഏതു ജോലി കിട്ടിയാലുംഅവർ നമ്മളെ വിട്ട് പോകില്ല ... "

ഇതുകേട്ട എനിക്ക് ഒന്നാകെ ഇളകി ...

" ഓ ... പിന്നെ ... എന്നെ അതിനൊന്നും കിട്ടില്ല ... എന്റെ മനസ്സിൽ സുധിയേട്ടൻ അല്ലാതെ ആരുമില്ല ..."

" എടീ ... അവന്മാർക് കിടന്നുകൊടുക്കാൻ അല്ലാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് .... പക്ഷെ ഇന്നെല്ലെങ്കിൽ നാളെ നമ്മളെകിട്ടണം എന്നൊരു തോന്നൽ അവന്മാർക്ക് വേണം .... പിന്നെ ശമ്പളം പോലും കൊടുക്കേണ്ടി വരില്ല .... അപ്പോളേക്കും സുധി ലീവിന് വരും അവന്മാർ പിന്നെ തനിയെ ഒഴിവാകും ..."

ലേഖേച്ചി പറഞ്ഞതിലും കാര്യം ഉണ്ട് എന്നെനിക്ക് തോന്നി ... സഹായത്തിന് ഒരാൺകുട്ടിയെ അത്യവശ്യമാണ് ... പുരയിടത്തിൽ നാളികേരം ഇടാനും മാർകെറ്റിൽ പോകാനും ചെടികളും മറ്റും നോക്കാനും പറമ്പിലെ അല്ലറ ചില്ലറപണിക്കൊക്കെ ആയും ഒരാൺകുട്ടി അത്യാവശ്യം ആണ് ... എന്നാൽ മുതിർന്ന ഒരാളെ പണിക്ക്വെക്കുകയാണെങ്കിൽ അവന്മാർക് ഒടുക്കത്തെ കൂലിയായിരിക്കും ...

ഏട്ടൻ അയക്കുന്ന പണം അതിനെ തികയൂ താനും ...

ഫുൾ ടൈം പണികൾ ഒന്നും ഇല്ലതാനും ... ആണുങ്ങൾ ആണെങ്കിൽ നാട്ടുകാർ പിന്നെയും നൊടിച്ചിൽ തുടങ്ങും... പയ്യനാണെങ്കിൽ