Chapter Title : പതിവ്രതയുടെ മകൻ [റാസ്പുട്ടിൻ]

സമയത്ത്. മോനാണോ, അവൻ അടുത്താഴ്ച വരുമെന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞത്.

മാധവിയുടെ വേഷം ഒരു മുണ്ടും ബ്ളൗസും മാത്രമായിരുന്നു. അവളൊരു തോർത്തുമുണ്ടു കൊണ്ട് മാറു മറച്ച് വാതിൽ തുറന്നു.

മുന്നിൽ വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ. തലയിൽ വെളള മുണ്ട് തലപ്പാവു പോലെ ചുറ്റിക്കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. ആകെ ഒരു മുസല്യാരുടെ വേഷം.

ഒരു നിമിഷം. മാധവി ഒന്നു ഞെട്ടി. "റഷീദ്." അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചു. റഷീദ് അവളെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.  മാധവി ആകെ പകച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപു കണ്ടതാണ്. പക്ഷേ  ഇങ്ങനെ ഒരു കൂടിക്കാഴ്ച അവളൊരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല. പക്ഷേ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് മറ്റാരുമല്ല . ഒരിക്കൽ താൻ പ്രാണനു തുല്യം സ്നേഹിച്ചവനാണ്. എന്തു ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ അവൾ നിന്നു.

"എന്താ, അകത്തേക്കു ക്ഷണിക്കുന്നില്ലേ? " റഷീദ് അതേ പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

"ങാ,  വരൂ." മാധവി വാതിൽ ഒഴിഞ്ഞു നിന്നു. വരാന്തയുടെ കോണിൽ ചാരി വച്ചിരിക്കുന്ന തന്റെ കുടയിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് റഷീദ് അകത്തു കടന്നു. വാതിൽ ചാരി മാധവി പിന്നാലെ ചെന്നു.

"കുടിക്കാനെന്തെങ്കിലും? " റഷീദ് സോഫയിൽ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവി ചോദിച്ചു.

"ഒന്നും വേണ്ട.  നീയിരിക്ക്." മാധവി അയാൾക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു.

"റഷീദ് ഇവിടെയെങ്ങിനെ?"

"ഞാനിവിടെ ടൗണിലെ പള്ളിയിൽ മുസല്യാരാണ്. നിന്റെ വിവാഹവാർത്ത അറിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഞാൻ നാടുവിട്ടു. കുറേക്കാലം വടക്കേ ഇന്ത്യയിലായിരുന്നു മതപഠനവും മറ്റുമായി. രണ്ടു വർഷം മുൻപ് ഇവിടെ വന്നു. നിന്നെ ഒരിക്കൽ അങ്ങാടിയിൽ വെച്ച കണ്ടു. പക്ഷേ നീയാണതെന്ന് തീർച്ചയില്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് നാട്ടിൽ പോയപ്പോഴാണ് തീർച്ചയാക്കിയത്. നിന്റെ വിവരങ്ങളറിഞ്ഞു ദുഃഖമുണ്ട്. ഞാനും അതിനൊരു കാരണമായി."