പവിത്രം 2 [Cuck Hubby]

ആലോചിക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു.

​അവനെ ഒന്ന് കാണണമെന്നുള്ള ഒരു ത്വര അവളുടെ മനസ്സിലും അക്ഷമയോടെ തിളയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ തീരുമാനം അവൾക്ക് നൽകിയ ആശ്വാസം ചെറുതല്ല. മറുതലയ്ക്കൽ അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗത കൂടിയതായി അവൾക്ക് തോന്നി,, അവനും ആ മറുപടിക്കായി ഇത്രയേറെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.

ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന് മുന്നേ അവൾ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. എച്ച്.ആറിനോടും ലനയോടും തലവേദനയാണെന്ന് നുണ പറഞ്ഞു. എന്തുകൊണ്ടോ ഇതൊരു സ്വകാര്യമായി വെക്കണമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചത്.

ഓട്ടോയിൽ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരാശ്വാസമായിരുന്നു,, താൻ ചിന്തിച്ചുകൂട്ടിയത് പോലെ അവൻ തന്നെ വെറുക്കുകയോ അകറ്റിനിർത്തുകയോ ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവൾക്ക് സന്തോഷം നൽകി. എന്നാൽ അതേ സമയം മറ്റൊരു ചോദ്യം അവളിലുയർന്നു,, "എന്തിനാണ് ഞാൻ ഇത്രയും കള്ളങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അവനെ കാണാൻ പോകുന്നത്?”

അവന്റെ അമ്മയുടെ അസുഖമോ സന്ദർശനമോ വെറും ഒഴികഴിവുകൾ മാത്രമാണെന്നും, തന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശം അവനെ കാണുക എന്നത് മാത്രമാണെന്നും അവൾക്ക് ഉത്തമ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കായി അവളുടെ മനസ്സ് അക്ഷമയോടെ തുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..

*************

ഹോസ്പിറ്റൽ റിസപ്ഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നൊരു വിളി കേട്ടു, "മാഡം!"

​അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. മുന്നിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് ഒരു നിമിഷം അവൾക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. എപ്പോഴും കാണാറുള്ള കണ്ടക്ടർ യൂണിഫോമിന് പകരം, കടുനീല ജീൻസും വെള്ള ടീഷർട്ടുമൊക്കെയിട്ട് അതീവ സ്മാർട്ടായി നിൽക്കുന്ന അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒന്ന് അമ്പരന്നുപോയി. ബസ് കണ്ടക്ടറാണെന്ന തോന്നലേ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്തോ, അവനെ അങ്ങനെ ഒരു വേഷത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളൊന്ന് കുളിർത്തു…

“മാഡത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ടായോ?”

തന്നെ കണ്ട് ആകെ അമ്പരന്ന് നിൽക്കുന്ന പവിയോടായി അവൻ വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു…

"ഏയ്, ഇല്ല…” പെട്ടെന്ന് സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്ന പവി തലയിളക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…

കുറച്ചുനേരം അവർ മൗനമായി മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ നോട്ടത്തിന് വല്ലാത്തൊരു ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു,, ആ നോട്ടത്തിന്റെ തീവ്രത സഹിക്കവയ്യാതെ അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖം താഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞു...

അല്പനേരത്തെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, തന്നിലെ പതർച്ച മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു…

​"അമ്മയ്ക്ക്... അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്?”

“ഓ അമ്മയ്ക്ക് ആസ്ത്മയുടെ പ്രശ്നമാ,,, പണ്ടേ ഉള്ളതാ,,, പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് ഇത്തിരി കൂടിപ്പോയി, അതുകൊണ്ടാ അഡ്മിറ്റ് ആക്കിയത്," അവൻ വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു…

​"ഹ്മ്..." അവളൊന്ന് മൂളി…

വീണ്ടും അല്പനേരത്തെ നിശബ്ദത. ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ഇടനാഴിയിലെ മരുന്നിന്റെ മണവും തിരക്കുകളും അവരുടെ സംസാരത്തെ അലോസരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പെട്ടെന്നായിരുന്നു അവന്റെ ചോദ്യം, "മേഡം ഊണ് കഴിച്ചായിരുന്നോ?”

അവൾ ഇല്ലെന്ന് തലയനക്കി…

​"ഇവിടെ അടുത്ത് നല്ലൊരു ഹോട്ടലുണ്ട്, നമുക്ക് അവിടെ പോയി കഴിച്ചാലോ?" അവൻ പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.

അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖം ഉയർത്തി, "അയ്യോ വേണ്ട, എനിക്ക് ഒരുപാട് നേരം ഇവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. അമ്മയെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പെട്ടെന്ന് പോകണം.”

അതുകേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് വിഷമം നിഴലിച്ചു. "അയ്യോ മേഡം, സോറി. അമ്മയെ ഇപ്പോൾ കാണാൻ പറ്റില്ല, ഒബ്സർവേഷനിലാ..