Chapter Title : പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ 5 [സ്പൾബർ]

എന്നിട്ട് ആ കവറുകളൊക്കെ പിടിച്ച് റെഡിയായിട്ടിരുന്നോ. വണ്ടി നിർത്തിയാൽ ചാടിയിറങ്ങിക്കോണം…”

“ഹും’’ എന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് ഷീബ പിന്നിലെ സീറ്റിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. ബെന്നി പിന്നിൽ നിന്നും അവരുടെ ചന്തി പിടിച്ച് തള്ളി കൊടുത്തു.

“ഹോ… നേരത്തേ പിന്നിലേക്ക് ചാടാൻ എന്തുൽസാഹമായിരുന്നു… ഇപ്പോഴെന്തേ പറ്റുന്നില്ലേ…”

ബെന്നി കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ഷീബയെ തള്ളിക്കയറ്റി. ഷീബ സീറ്റിലിരുന്ന് കവറുകളൊക്കെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഫോണെടുത്ത് നിഖിലക്ക് വിളിച്ചു.

“ മോളേ അമ്മൂ..ഞങ്ങളിതാ നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള റോഡിലേക്ക് കയറി. അവിടെ പരിസരത്തൊന്നും ആരുമില്ലല്ലോ…”

“ഇല്ലമ്മേ… ധൈര്യമായി പോര്… ഇവിടെയെങ്ങും ആരുമില്ല… ഗേറ്റ് ഞാൻ തുറന്നിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇച്ചായനോട് വണ്ടി നേരെ സിറ്റൗട്ടിൻ്റെ സ്റ്റപ്പിന് അടുപ്പിച്ച് നിർത്താൻ പറയ്…’’

“ശരിയെടീ… ഞാനവിടെ എത്തുന്നത് വരെ നീ ഫോൺ കട്ടാക്കല്ലേ… ആരെങ്കിലും വരികയാണെങ്കിൽ പറയണം…”

“ശരിയമ്മേ…”

ഷീബ ഫോൺ സീറ്റിലേക്ക് വെച്ച്, ഒന്ന് മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്ന് ബെന്നിയുടെ കഴുത്തിലൂടെ കയ്യിട്ട് ചെവിയിൽ നക്കിക്കൊണ്ട് പതിയെ പറഞ്ഞു.

“എൻ്റെ കുട്ടാ… വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ യാത്ര പറയാൻ കഴിയില്ല… മോള് ഇറങ്ങുകയാട്ടോ പൊന്നേ… മോള് കാത്തിരിക്കും… എൻ്റിച്ചായൻ വേഗം വരണം…”

അവൾ പിന്നിൽ നിന്നും ഏന്തിവലിഞ്ഞ് അവൻ്റെ കവിളിൽ അമർത്തിയൊരുമ്മ കൊടുത്തു.
ബെന്നി തുറന്നിട്ട ഗേറ്റിലൂടെ വണ്ടി ഓടിച്ച് കയറ്റി സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി. ഉടനെ ഡോർ തുറന്ന് ഷീബ ഇറങ്ങി. കാത്തുനിന്ന നിഖിലയോട് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ച് ബെന്നി വേഗം വണ്ടിയെടുത്ത് ഗേറ്റ് കടന്ന് പോയി.
അവൻ്റെ കാറ് കണ്ണിൽ നിന്നും മറഞ്ഞിട്ടും അങ്ങോട്ട് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഷീബയെ നിഖിലയൊന്ന് തോണ്ടി.

“മതിയമ്മേ നോക്കിയത്… ഇച്ചായൻ പോയി… അമ്മ വേഗം അകത്തേക്ക് കയറ്…”

ഷീബ രണ്ട് കയ്യിലും നിറയെ കവറുകളുമായി അകത്തേക്ക് കയറി. എല്ലാം ടേബിളിൽ വെച്ച് അവൾ സോഫയിലേക്കിരുന്നു. കവറുകളെല്ലാം കണ്ട് അമ്പരന്നിരിക്കുകയാണ് നിഖില.
പക്ഷേ അതിലേറെ അവളെ അൽഭുതപ്പെടുത്തിയത് അമ്മ പോയപ്പോൾ ഉടുത്ത സാരിയല്ല ഇപ്പോഴുടുത്തത് എന്നതാണ്. അതും നല്ല വില കൂടിയ സാരി. ഇച്ചായനും ഷർട്ട് മാറിയിട്ടുണ്ട്. രവിലെയിട്ട കടും ചുവപ്പ് ഷർട്ട് ഇപ്പഴും തനിക്ക് നല്ല ഓർമയുണ്ട്. രണ്ടാളും കൂടി എന്തോ ഒപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിഖില അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.