Chapter Title : പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ 5 [സ്പൾബർ]

ഇടാതെനിൽക്കണോ… ഇച്ചായന് വേണ്ടി ഈഷീബ അങ്ങിനെ വേണേലും നിൽക്കും…”

ഷീബ ആർത്തിയോടെ പറഞ്ഞു.

കുറച്ച് ദുരം കൂടി ഓടി ബെന്നി വണ്ടി ഒരു സൈഡിലേക്കൊതുക്കി.

“എന്നതാ ഇച്ചായാ… എന്തേ നിർത്തിയത്..?”

“ ഇനിയെൻ്റെ പൊന്നുമോള് എഴുന്നേറ്റ് പിന്നിലേക്കിരുന്നേ.. നമ്മുടെ നാടെത്തി..”

അപ്പോഴാണ് ഷീബ പുറത്തേക്ക് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ശരിയാണ്. നാട്ടിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. അൽപം കൂടി മുന്നോട്ട് പോയാൽ വീട്ടിലേക്ക് തിരിയുന്ന ഇടറോഡായി. സുന്ദരമായ ഈ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നതിൽ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു വിഷമമുണ്ട്. എങ്കിലും ഇന്ന് രാത്രി ഇച്ചായനെ മുഴുവനായും തനിക്ക് കിട്ടുമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ആ വിഷമം മാറി.
പക്ഷേ അവൾ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് അനങ്ങിയില്ല.

“എടീ കഴപ്പിപ്പൂറീ..നിനക്കെന്താ ചെവി കേൾക്കില്ലേ… ഇറങ്ങി പിന്നിൽ പോയി കയറെടീ കാന്താരീ…”

ബെന്നി ഒച്ചയിട്ടു.

“ഞാനിവിടെത്തന്നെയിരിക്കും..”

ഷീബ വാശിയോടെ പറഞ്ഞു.

“എടി മൈരേ… നാട്ടുകാര് കാണും… അല്ലെങ്കിലൊര് കാര്യം ചെയ്യ്… ഇതിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് ചാടിക്കോ… എന്നിട്ട് ആ കവറുകളൊക്കെ പിടിച്ച് റെഡിയായിട്ടിരുന്നോ. വണ്ടി നിർത്തിയാൽ ചാടിയിറങ്ങിക്കോണം…”

“ഹും’’ എന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് ഷീബ പിന്നിലെ സീറ്റിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. ബെന്നി പിന്നിൽ നിന്നും അവരുടെ ചന്തി പിടിച്ച് തള്ളി കൊടുത്തു.

“ഹോ… നേരത്തേ പിന്നിലേക്ക് ചാടാൻ എന്തുൽസാഹമായിരുന്നു… ഇപ്പോഴെന്തേ പറ്റുന്നില്ലേ…”

ബെന്നി കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ഷീബയെ തള്ളിക്കയറ്റി. ഷീബ സീറ്റിലിരുന്ന് കവറുകളൊക്കെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഫോണെടുത്ത് നിഖിലക്ക് വിളിച്ചു.

“ മോളേ അമ്മൂ..ഞങ്ങളിതാ നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള റോഡിലേക്ക് കയറി. അവിടെ പരിസരത്തൊന്നും ആരുമില്ലല്ലോ…”

“ഇല്ലമ്മേ… ധൈര്യമായി പോര്… ഇവിടെയെങ്ങും ആരുമില്ല… ഗേറ്റ് ഞാൻ തുറന്നിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇച്ചായനോട് വണ്ടി നേരെ സിറ്റൗട്ടിൻ്റെ സ്റ്റപ്പിന് അടുപ്പിച്ച് നിർത്താൻ പറയ്…’’

“ശരിയെടീ… ഞാനവിടെ എത്തുന്നത് വരെ നീ ഫോൺ കട്ടാക്കല്ലേ… ആരെങ്കിലും വരികയാണെങ്കിൽ പറയണം…”

“ശരിയമ്മേ…”

ഷീബ ഫോൺ സീറ്റിലേക്ക് വെച്ച്, ഒന്ന് മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്ന് ബെന്നിയുടെ കഴുത്തിലൂടെ കയ്യിട്ട് ചെവിയിൽ നക്കിക്കൊണ്ട് പതിയെ പറഞ്ഞു.

“എൻ്റെ കുട്ടാ…