Chapter Title : പേരില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങളിൽ ലയിച്ചു 7 [Malini Krishnan] [Climax]

അവിടുന്ന് കിച്ചുവിനെയും കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോവാലോ എന്നും കരുതി...

ഞങ്ങൾ ബൈക്കിൽ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയികൊണ്ടിരുന്നപ്പോ...

"അപ്പൊ നീ ആണ് അവളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ കൊണ്ട് എത്തിച്ചത് ലെ" കിച്ചു എന്നോട് ചോദിച്ചു.

"നീ വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് പിന്നെയും എന്നെ തളർത്താതെ, ഒന്നു നോക്കി നടന്ന മതിയാരുന്നു ഞാൻ. ഇന്ന് പോയി അവളെ കണ്ടിട്ട് കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പറയണം." അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ അവിടെ എത്തി, സമയം രാത്രി 11 മണി... അതുകൊണ്ട് തന്നെ വല്യ തിരക്ക് ഒന്നും അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു. വൈകുനേരം കണ്ട നഴ്‌സിനെ ഞാൻ പിന്നെയും കണ്ടു, അപ്പൊ അവർ അവളുടെ സർജറി കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറഞ്ഞു. വല്യ സർജറി ഒന്നും അല്ലായിരുന്നു അതുകൊണ്ട് വേഗം കഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവളുടെ റൂമിലേക്ക് ഞാനും കിച്ചുവും പോയി

"ആരാ എങ്ങോട്ടാ" റൂമിന്റെ പുറത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ ചോദിച്ചു, രാവിലെ അവളുടെ അമ്മയുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു ഇവർ.

"ഞാൻ റാഷികയുടെ ഫ്രണ്ട് ആണ് ഒന്ന് കാണാൻ വന്നതാണ്."

"അവൾ ഉറങ്ങാൻ , പോയിട്ട് നാളെ വരൂ"

"അല്ല ജസ്റ്റ് ഒന്ന് കാണാൻ..."

"എടൊ പറഞ്ഞില്ലെ, അവൾ ഉറങ്ങാൻ, നാളെ വരൂ, പാട്ടുവാണെകിൽ നാളെ കാണാം" അവർ കുറച്ച് ശബ്ദം കടുപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. കിച്ചു എന്തോ തിരിച്ച പറയാൻ പോയപ്പോഴേക്ക് ഞാൻ അവനെയും വിളിച്ച് തിരിച്ച് നടന്നു.

"ഡാ ആരാ, ഇവൾക്ക് എന്താ ഇത്ര ഷോ" കിച്ചു നടക്കുന്ന വഴിക്ക് എന്നോട് ചോദിച്ചു

"അവളുടെ അമ്മേടെ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയുന്ന ആരോ ആണ്"

"അല്ലാതെ അവളടെ അമ്മ ഒന്നും അല്ലാലോ... ഇത്രെയും ആയ സ്ഥിതിക്ക് നീ ഇന്ന് അവളെ കാണണം"

"അതിപ്പോ എങ്ങനെയാടാ, എനിക്ക് അവളോട് കുറച്ച് സംസാരിക്കാനും ഉണ്ടായിരുന്നു"

"എന്താ മക്കളെ പോവാനോ" താഴത് വെച് കണ്ട നേഴ്സ് ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു.

"അതെ ചേച്ചി ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു സഹായം ചെയ്ത് തരുമോ" കിച്ചു നഴ്സിനോട് ചോദിച്ചു.

"എന്ത് പറ്റി, കാര്യം പറ നിങ്ങൾ"

"അത് ചേച്ചി 307 കുട്ടിനെ ഒന്ന് കാണാൻ വന്നപ്പോ പുറത്തു ഇരിക്കുന്ന ആ ത... അല്ല ആ സ്ത്രീ ഞങ്ങളെ ഉള്ളിലേക്ക് വിടുന്നില്ല" കിച്ചു പറഞ്ഞു

"അവളെ സെഡേഷനിൽ ആണ് മക്കളെ, സംസാരിക്കാൻ ഒന്നും പറ്റില്ല."

"സംസാരിക്കണ്ട, ഒരു 5 മിനിറ്റ് ഇവൻ അവളെ ഒന്നു കണ്ട മാത്രം മതി" കിച്ചു എന്നെ ചൂണ്ടി കാണിച്ച് പറഞ്ഞു.