Chapter Title : പേരില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങളിൽ ലയിച്ചു [Malini Krishnan]

എത്തി, അതിന് പിന്നാലെ എന്റെ കണ്ണുകളും അങ്ങോട്ടെ പോയി. ഒരു ചുവന്ന ധാവണി, അതിനോട് ഒത്തുചേർന്ന സ്വർണ നിറവും ചുവപ് നിറവും ഉള്ള വളകൾ, കഴുത്തിലും ഒരു ചെറിയ നെക്‌ലേസും. ചെറിയ രീതിയിൽ ലിപ്സ്റ്റിക്ക് ഇട്ട അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ചിരി വിരിഞ്ഞു,

അതിനെ കൂടുതൽ മനോഹരം ആകാൻ ചെറിയ നുണകുഴി ഉണ്ട്. കാറ്റ് അടിച്ചപ്പോ മുഖതേക് വീണ മുടിയിഴകൾ പിന്നിലേക്കാക്കിയപ്പോ തിരമാലകൾ പോളേയുള്ള പുരികം, അതിന് താഴെ ചോക്ലേറ്റ് നിറം ഉള്ള കണ്ണുകളിൽ നിഷ്കളങ്കതയും സന്തോഷവും മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. എന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിന്നുപോയ പോലെ തോന്നി, ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ വേണ്ടി നിക്കുന്ന ലൈൻ മുമ്പോട്ടെ പോയപ്പോഴും ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്ന് പോയി.

"ഡാ, ഒന്നു വേഗം വാടാ അല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത ആൾകാർ വന്ന ഫോട്ടോ എടുക്കും" എന്റെ കസിൻസ് അവിടെ നിന്നും അലറി വിളിച്ചു. കുറച്ച എങ്കിലും ബോധം തിരിച്ച വന്നത് അപ്പോഴാണ്. എല്ലാവരും കാമറ നോക്കി ചിരിച്ചു നിന്നപ്പോ ഞാൻ അവളെയും അവൾ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നോക്കി നിന്നു. ഫോട്ടോ ഒക്കെ എടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോ ആണേ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.

"എടാ മോനെ, ചിരിച്ചത് മതി ഫോട്ടോ ഒക്കെ എടുത്ത് കഴിഞ്ഞിട്ട് കൂറേ നേരം ആയി", ക്യാമറാമാൻ അവിടെ നിന്നും പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട എല്ലാരും ചിരിച്ചു, അവളും. ഞാൻ അയാളെ കുറച്ച ദേഷ്യത്തോണ്ട് കൂടി നോക്കി അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി.

വല്യമ്മ അവളുടെ അടുത്ത പോയി ഫോൺ തിരിച്ച വാങ്ങിച്ചു. ഫോട്ടോ എങ്ങനെ ഉണ്ട് എന്ന് അറിയാൻ എല്ലാരും വല്യമ്മേടെ ഫോൺ എടുത്തു വന്നു. ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോ തന്നെ കിച്ചു പറഞ്ഞു, "ഈ ഹൃതിക് എന്താണ് പന്തം കണ്ട പേരുച്ചരിയെ പോലെ നോക്കി നില്കുന്നത്." പിന്നെയും എല്ലാരും എല്ലാരും എന്നേ നോക്കി ചിരിച്ചു.

എവിടെ പോയാലും എയർ കെയറുന്നത് എന്റെ വിധി ആണ്. ചുറ്റും ഉള്ളവർ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ ഇരിക്കുമ്പോളും എന്റെ കണ്ണുകൾ തേടിയത് അവളുടെ കണ്ണുകളെ ആയിരുന്നു. വല്യമ്മയോട് ആരുടെ കൈയിൽ ആണ് നേരത്തെ ഫോൺ കൊടുത്തത് എന്ന് ചോതിച്ചപ്പോ അറിയില്ല എന്നും ചിലപ്പോ പെണ്ണിന്റെ ആൾകാർ ആയിരിക്കും എന്നും പറഞ്ഞു. എനിക്ക് അവളൂടെ അടുത്ത ഒന്നു സംസാരിക്കണം എന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ എനിക്ക് പെണ്ണുങ്കളോട് സംസാരിക്കാൻ ഒരു കോൺഫിഡൻസ് ഇല്ല, പേടി ആണ്. അതിന് കാരണം പണ്ട്