Chapter Title : പെരിയാറിൻ തീരത്ത് [പഴഞ്ചൻ]

നല്ല കൂട്ടുകാരായിരുന്നു അവർ... തനിക്ക് കൂട്ടുകാരാരുമില്ലെന്ന് ചേച്ചിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു... അതു പറഞ്ഞ് ചേച്ചി തന്നെ കളിയാക്കിയിട്ടുമില്ല... ആരുമില്ലെങ്കിലും താനില്ലേ നിനക്ക് കൂട്ടിനെന്ന് പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്ന ആൾ പോയപ്പോൾ ഉണ്ടായ വിഷമം അവന് സഹിക്കാനായില്ല... “ സാരമില്ലെടാ... അവൾ പോയതിൽ ഞങ്ങൾക്കുമില്ലേ വിഷമം... നീ എഴുന്നേറ്റേ... ” അവൾ അവനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു... “ അവൾ പോയെന്നു വച്ച് നിനക്ക് ഞങ്ങളൊക്കെയില്ലെ... എന്നെ സോഫീടെ പോലെ കണ്ടാൽ മതി... അപ്പോൾ നിന്റെ വിഷമമൊക്കെ പൊയ്ക്കോളും... ” അവന്റെ മുഖം നേരെയാക്കി സെലീന പറഞ്ഞു... അതു കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം വിടർന്നു... “ അതു ശരിയാ... ഇന്ന് മമ്മി വന്നപ്പോൾ എന്റെ ക്ലാസ്സിലുള്ള പിള്ളേരൊക്കെ പറയാ നിന്റെ ചേച്ചിയെ പോലെയുണ്ടെന്ന്... ” അതു പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ അവളെ ഒന്നാഞ്ഞു പുൽകി... സാമിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സെലീനയ്ക്ക് ഒരു സുഖം തോന്നി... ഇവന്റെ കൂട്ടുകാരുടെയൊക്കെ നോട്ടം താനന്ന് കണ്ടതാ... ഹും... അതു പിന്നെ പോട്ടേന്ന് വെയ്ക്കാം... പിള്ളേരേക്കാൾ ഇവൻമാരുടെയൊക്കെ സാറമ്മാരെയാ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത്... അവൾ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു... “ അയ്യോടാ... ഇത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളോ... ഈ ചെക്കന്റെ ഒരു കാര്യം... ദേ മുടിയൊക്കെ അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്നു... നീയൊന്ന് പോയി കുളിച്ചേടാ വാവേ...” സെലീന അവനെ മാറോടണച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുടിയിലാകെ തഴുകി... സാമിനപ്പോൾ സോഫി അവനെ ചേർത്തണച്ചു കൊണ്ട് ചുംബിക്കുന്നത് ഓർമ്മ വന്നു... വലുതായതിൽ പിന്നെ ഇതുവരെ മമ്മി അങ്ങിനെയൊന്നും തന്നെ ചെയ്തിട്ടില്ല... സോഫിചേച്ചി കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതു പോലെയല്ല മമ്മി കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ... ചേച്ചിയുമായി ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു പരിശുദ്ധ ബന്ധം ആയിരുന്നു... ഇപ്പോൾ ഇടയ്ക്ക് ടിവിയിൽ കാണുന്ന സിനിമയിലെ