Chapter Title : പെരുമഴകാലം [Extended and Revised]

വിളിക്കണ്ട.”

“ഒറ്റയ്ക്ക് അല്ലെ കിടത്തം?”

“അതാണ്. ആരെങ്കിലും കേട്ടാൽ ഉണ്ടല്ലോ.”

പെണ്ണിന് സംസാരിക്കാൻ താൽപ്പര്യം ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഒന്നും പറയാതെ ഞാൻ അവളുടെ നമ്പർ എടുത്ത് ഡൈൽ ചെയ്തു. ബെല്ലടിച്ച സ്പോട്ടിൽ പെണ്ണ് ഫോണെടുത്ത് പേടിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ‘ഹലോ’ പറഞ്ഞു.

“ബെല്ല് അടിക്കുന്നത് പോലും കേട്ടില്ലല്ലോ? ചാടി എടുത്ത്.”

“ങാ. അല്ലങ്കിൽ അവർ കേൾക്കും. സോറി.”

“ദേ വീണ്ടും സോറി. അവിടെ പോയി മുഹ്‌സിനോട് പറയുന്നുണ്ട്”

“അയ്യോ.”

“എന്തേ?”

“എന്ത് പറയും എന്നാ?”

“അവിടെ പോയാൽ എന്തായാലും അവൻ കാര്യങ്ങൾ തിരക്കും. അവനോട് ഞാനെന്ത് പറയണം? ഒന്നുമല്ല ഇനി ഞാൻ വല്ലതും പറഞ്ഞാൽ അതിന്റെ പേരിൽ ചീത്ത കേൾകണ്ട എന്ന് കരുതിയ.”

നാലഞ്ചു വട്ടം ഞാനവളോട് സംസാരിച്ചപ്പോഴും വളരെ പതുക്കെയാണ് ഓരോ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞിരുന്നത്. ഇപ്പൊ ആരും കേൾകണ്ട എന്ന് കരുതി ആവണം ഒന്ന്കൂടി ശബ്ദം കുറച്ചാണ് അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നത്.

“ഇക്കാട് വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നത് പറയാലോ?”

“പിന്നെ?”

“ഞങ്ങളെ കണ്ടത് .”

“അപ്പൊ വിളിച്ചതും ചാറ്റ് ചെയ്തതും പറയേണ്ട?”

“ലൊക്കേഷൻ അയച്ചത് ഇക്കാക്ക് അറിയാം.”

“അപ്പൊ ബാക്കി ഒന്നും അറിയില്ല?”

“പറയാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല.”

“അപ്പൊ പറയുമോ?”

“അ. അത് ചിലപ്പോ . വഴക്ക് പറയുമൊന്ന് പേടിയാ.”

“എന്നാ പറഞ്ഞോ. എന്നിട്ട് വായിൽ ഉള്ളത് കേട്ടോ.”

“അത് പേടിച്ചിട്ടാ.”

“എന്നാ പറയണ്ട.”

അതിനവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾക്ക് മുഹ്‌സിൻ അറിയാതെ സംസാരിക്കാൻ താൽപ്പര്യം ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ എനിക്കും എന്തോപോലെ ആയി. ഒന്ന് കൂടി കനത്തിൽ വിട്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“വീട്ടിലേക്ക് എന്നാ വരേണ്ടത്?”

“അടുത്ത ആഴ്ച്ച ഞാൻ പോകും. നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം നിക്കും അതിനുള്ളിൽ ഏട്ടന്റെ സൗകര്യം നോക്കി എപ്പോഴും വരാം.”

“നീ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു വിളിക്ക്. പിന്നെ ഫുഡ് വേണ്ടി വരും.”

“അത് ഉറപ്പ്. ഇനി കഴിക്കാതെ വിടില്ല.”

“അതിന് നിനക്ക് വല്ലതും ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയോ?”

“അറിയ.”

“എന്ത്?”

“പത്തിരി ഉണ്ടാക്കും.”

“എനിക്ക് ബിരിയാണി മതി.”

“അയ്യോ. അതെനിക്ക് അറിയില്ല.”

“വീട്ടിൽ ഉള്ളവരോട് ഉണ്ടാക്കാൻ പറയ്.”

“അതിന് ഉമ്മ മാത്രമേ വീട്ടിലുള്ളൂ ഉമ്മ