പോലീസ്ക്കാരനും എന്റെ ഭാര്യയും 2 [കിടിലൻ ഫിറോസ്]

മുഴക്കമായി മാറി. അവളുടെ ശരീരം അവന്റെ കൈകളോട് പ്രതികരിച്ചു, അവൾ അരക്കെട്ട് പിന്നോട്ട് തള്ളികൊടുത്തു,

പെട്ടെന്ന് രണ്ട് പേരെയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട്.

“സ്റ്റിഫിയ നീ എന്തെടുക്കുകയാ….” മനുവിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.

മനുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും രണ്ട് പേരും പരസ്പരം ഞെട്ടി മാറി ഇതിനോടകം തന്നെ സ്റ്റിഫിയയും യുസഫും വിയർത്തു കുളിച്ചു ശ്വാസം പോലും എടുക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽ കിതച്ചു കൊണ്ട് പരസ്പരം നോക്കി.

“സ്റ്റിഫിയ” മനു വിണ്ടും വിളിച്ചു.

സ്റ്റിഫിയ ദിർഘനിശ്വാസം എടുത്തുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ഇവിടെ പണിയിലാണ് ഏട്ടായി…. എന്താ കാര്യം”

എനിക്ക് കുറച്ച് വെള്ളം വേണം നീ ഇങ്ങോട്ട് വാ.

സ്റ്റിഫിയ നിരാശയോടെ യുസഫിനെ നോക്കി.

യുസഫ് അവളോട് പറഞ്ഞു സാരമില്ല ഇനിയും സമയമുണ്ട് നീ അവന് വെള്ളം കൊടുത്തോ ഇത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അടുക്കള വശത്തുകൂടെ പുറത്തേക്ക് പോയി.

അന്നത്തെ ആ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം യുസഫ് സ്റ്റിഫിയയും തമ്മിൽ പരസ്പരം കെട്ടിപിടിക്കലും ചുംബിക്കലുമെല്ലാം പതിവായി.

അങ്ങനെ മാസങ്ങൾ നീണ്ട ചികിത്സയ്ക്കൊടുവിൽ മനുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ പരിക്കുകൾ മിക്കതും പൂർണമായി ഭേദമായി.

ഡോക്ടർമാരുടെ നിർദേശപ്രകാരമുള്ള വിശ്രമവും ചികിത്സയും പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, ഒടുവിൽ അവർ യുസഫിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

പക്ഷേ ആ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ കയറുമ്പോൾ അവർ പഴയ ആളുകളായിരുന്നില്ല മനുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങിയിരുന്നു...

എന്നാൽ സ്റ്റിഫിയയുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായ മാറ്റം അപ്പോഴേക്കും ശാശ്വതമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

സ്റ്റിഫിയയിലെ മാറ്റങ്ങൾ മനു മനസിലാക്കിയിരുന്നു പക്ഷെ അവന് അത് ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഇതിനകം തന്നെ നഷ്ട്ടമായിരുന്നു.

സ്റ്റിഫിയ യുസഫിന്റെ വീട്ടിൽ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോൾ കൂടുതൽ ഒരുങ്ങാൻ തുടങ്ങി ഇതെല്ലാം മനു ശ്രെദ്ധിക്കുന്നത് അവൾക്കും മനസിലായി.

അങ്ങനെ ഒരു രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ.

"മനു... എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്." സ്റ്റിഫിയ പറഞ്ഞു.

മനു ഭക്ഷണം നിർത്തി അവളെ നോക്കി.

"പറ."

"ഇനി നമ്മൾ ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചിട്ട് എന്താ കാര്യം? നമുക്ക് പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരിക്കലും തിരികെ പോകാൻ കഴിയില്ല."

ആ വാക്കുകൾ മനുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരമായി പതിഞ്ഞു.

"നീ എന്താണ് പറയാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?"

സ്റ്റിഫിയ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

"യുസഫ് സാർ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ... ഇന്ന് നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ജീവനോടെ പോലും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. ചികിത്സയ്ക്കും... കടങ്ങൾ തീർക്കാനും... താമസിക്കാനുമെല്ലാം സഹായിച്ചത് അദ്ദേഹം തന്നെയാണ്."

മനു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

"ഞാൻ ദിവസവും അവിടെ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോൾ... അദ്ദേഹം നമ്മളെ സ്വന്തം കുടുംബത്തെപ്പോലെയാണ് നോക്കുന്നത്."

അൽപനേരം നിശ്ശബ്ദതക്ക് ശേഷം സ്റ്റിഫിയ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.

"മനു... എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിന്നോട് പഴയതുപോലുള്ള ഒരു ബന്ധം തോന്നുന്നില്ല."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മനുവിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു.

"ഞാൻ നിന്നെ വെറുക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ... എന്റെ മനസ്സ് മാറിപ്പോയി. അത് എനിക്ക് എത്ര