Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

ഏട്ടന്റെ കൈകളിൽ കിടന്നു. ഏട്ടനും കിതപ്പോടെ നിന്നു.

ആ കഴുത്തിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞു കിടന്ന്, ഏട്ടന്റെ ചെവിയിൽ താൻ മന്ത്രിച്ചു, ‘അമ്മ!’

ഒരു ഞെട്ടലോടെ തന്നെയും അതേപടി താങ്ങി, ഏട്ടൻ കുളക്കരയിലേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു.

അപ്പോഴും, അതേപടി, കുളപ്പടവിന്റെ മതിലും ചാരി തങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന അമ്മ!

സ്തംഭിച്ച് ഏതാനും നിമിഷം ഏട്ടൻ നിന്നു.

പിന്നെ അമ്മയിൽ നിന്ന് കോപം നിറഞ്ഞ പ്രതികരണമോ ഭാവമോ ഒന്നും കാണാത്തതിനാൽ ആവാം, തന്നെയും താങ്ങി, ഒഴുകുന്ന മട്ടിൽ, ഏട്ടൻ കുളപ്പടവുകൾ കയറി.

താൻ അപ്പോഴും, തളർച്ചയോടെ ഏട്ടന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു.

പാതി തളർന്ന ഏട്ടന്റെ പൗരുഷം അപ്പോഴും തന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു.

എന്നാൽ പെട്ടെന്നാണ് താൻ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, ഏട്ടൻ വീണ്ടും തന്റെ ഉള്ളിൽ ദൃഢതയാർജ്ജിയ്ക്കുന്നു!

ഓരോ പടികൾ കയറുമ്പോഴും അത് കരുത്തു കൂടി അവസാനത്തെ പടിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും, പരിപൂർണ്ണ വളർച്ചയിൽ എത്തിയിരുന്നു!

ഒരു വിറയലോടെ താൻ തല ഉയർത്തി ഏട്ടന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി!

ഏട്ടന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി!

താൻ തല തിരിച്ച് അമ്മയെ നോക്കി.

അമ്മയുടെ മുഖത്ത്, സന്താന വാൽസല്യത്തോടെയുള്ള പുഞ്ചിരി മാത്രം!

“ഈ വെള്ളത്തിൽ ഇത്രയും നേരം കിടന്നാൽ വല്ല അസുഖവും വരും. പ്രത്യേകിച്ച് ഇവൾക്ക് പീരിയഡ്സ് കഴിയുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ. തട്ടിൻ പുറത്ത് കട്ടിലിന് നല്ല ശബ്ദമാണ്.

അതുകൊണ്ട്, ഇനി മുതൽ രണ്ടുപേരും താഴെ അറ്റത്തെ അവളുടെ മുറിയിൽ കിടന്നാൽ മതിയെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

അമ്മയുടെ ശാന്തമായ ശബ്ദവും, അതിലെ വാക്കുകളും, അവയുടെ അർത്ഥവും തങ്ങളിലേയ്ക്ക് എത്താൻ രണ്ടുപേരും ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ എടുത്തു!

ആ ഞെട്ടലിൽ, തിരിച്ചറിവിൽ