Chapter Title : പൂർമാതളം പൂത്ത കാലം [കൊമ്പൻ] [Revised and Extended]

“നിന്റെ കഴുത്തിൽ മാത്രമേ ഞാൻ താലി കെട്ടൂ എന്ന് എന്നേ ഉറപ്പിച്ചതാണ് എന്റെ പൊന്നൂ...”

തന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുപോയി. ഇന്നും അതോർക്കുമ്പോൾ തന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയും. കാരണം, തന്റെ ഭർത്താവായി മാത്രമാണ് ഇന്നും ഏട്ടൻ ജീവിയ്ക്കുന്നത്.

“പക്ഷേ... കുഞ്ഞുങ്ങൾ... എങ്ങനെ...” ഏട്ടന്റെ ആശങ്ക നിറഞ്ഞ ചോദ്യം.

“നമ്മൾ അതിനും വഴിയുണ്ടാക്കും എന്റെ പൊന്നേട്ടാ. ഏട്ടന്റെ പൊന്നുവല്ലേ പറയുന്നത്.“ തന്റെ വാക്കുകളുടെ ഉറപ്പ് ഏട്ടനിൽ വീണ്ടും ആശ്ചര്യമുണ്ടാക്കി.

ആ കൈകൾ തന്നെ മുറുകെ ചുറ്റിപ്പുണർന്ന് ആ ചുണ്ടുകൾ തന്റെ ചൊടികളിൽ മൃദുവായി അമർന്നു.

“നീയല്ലേ എന്റെ എല്ലാം! നീ തീരുമാനിച്ചോളൂ...”

“എന്നാൽ നമുക്ക് പോയി ഇന്നത്തെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിയ്ക്കാം. അമ്മയും, അച്ഛനും അവിടെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും. നമ്മുടെ ജീവിതം, ഇന്ന്, ഇവിടെ തിരിയുകയാണ്.“

ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെ ഭാവത്തിൽ ഉള്ള തന്റെ സംസാരം കേട്ട് തന്നെ നോക്കിയ ഏട്ടന്റെ അത്ഭുതം ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്.

തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം പോലെ നടക്കണം എങ്കിൽ ഇനി താൻ മുൻകൈ എടുക്കണം എന്ന് അന്ന് തന്റെ മനസ് പറഞ്ഞു.

ഇന്നും അതിന് മാറ്റമില്ല!

മെല്ലെ ഏട്ടന്റെ അരയിൽ നിന്ന് കാൽ വിടർത്തി താൻ നിലത്തു കുത്തി. അപ്പോഴും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ് തന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ഏട്ടന്റെ കുട്ടനെ പുറത്താക്കാൻ ഒട്ടും മനസ്സു വന്നില്ല.

ആരും ചുറ്റുമതിൽ ഉള്ള തങ്ങളുടെ കുളക്കരയിലേയ്ക്ക് വരില്ലെങ്കിലും, കുളപ്പുരയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേയ്ക്ക് നഗ്നരായി നടന്നു പോകുന്നത് അപകടമാണ്. അതിനാൽ ആ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരുമ്മ കൂടി നൽകി, വിമുഖതയോടെ ഏട്ടന്റെ കുട്ടനെ സ്വതന്ത്രമാക്കി.

അവൻ തന്നിൽ നിന്ന് ഊരിപ്പോയപ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ചതുപോലെ