Chapter Title : പൂവിതളൂകൾക്കിടയിൽ [ജയശ്രീ]

ഫാത്തിമ : അതിപ്പ ന്താ പ്രത്യേകിച്ച്

മൈമൂന : അൻ്റെ ചന്തം അനക്ക് തിരിയൂൂല
അതിനു പുറത്തും ന്നു നോക്കണം

ഫാത്തിമ : ന്തേ അങ്ങനെ പറഞ്ഞേ

മൈമൂന : ഒന്നും ഇല്ലേ പാത്തു...ജ്ജ് ബരി ഒന്ന് കടവത്ത് പോയിട്ട് ബര

ഫാത്തിമ : ജ്ജ് പറഞ്ഞപോലെ ചില സമയത്ത് ഒക്കെ നിക്കും തോന്നി എന്ത് ബോറ മ്മ്ടെ ഓരോ ദിവസം ഒരേ കാര്യം ഒരേ സ്ഥലം.... ഒരേ ആൾക്കാർ ഒരേ നിയമം...

മൈമൂന : അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞേ... നിക്ക് ഒരു കര്യം തോനുന്നു പറയട്ടെ...

ഫാത്തിമ : ന്താ ഇപ്പൊ

മൈമൂന : മ്മടെ കയ്യിൽ ഓർപാട് സ്വരണം ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലൊ മാല വള ഒക്കെ

ഫാത്തിമ : ണ്ട്

മൈമൂന : ഒരു ഫോൺ വങ്ങിക്ക ഞമ്മക്ക്

ഫാത്തിമ : റബ്ബേ... അതൊക്കെ ഉപയോഗിച്ച വീടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ മോശവും ന്നു ഉമ്മ പറേണത്

മൈമൂന : ഒന്ന് പോയെ ൻ്റെ പാത്തു...ഇതിപ്പോ ഉപഗോഗികത്തെ ആരാ ഉള്ളത് ഈ ദുനിയാവിൽ ഞമ്മള് മാത്രം

ഫാത്തിമ : സ്വർണം എങ്ങനെ വിക്കും... കയ്യിലും കഴുത്തിലും കുറഞ്ഞാൽ മനസിലാവില്ലേ

മൈമൂന : അതിനൊക്കെ വഴി ണ്ടു... അതെ പോലുള്ള മുക്ക് പണ്ഡം പണിയിക്കാൻ പറയ
ആരും അറിയില്ല പാത്തു ഞമ്മൾ ക്ക് ഉപയോഗിക്കാൻ മാത്രം

ഫാത്തിമ: ജ്ജ് പഠിച്ച കള്ളി തന്നെ

മൈമൂന : 😁 കൂടെ പഠിച്ചൊരു ഒക്കെ ഓരോന്ന് പറയണ കേൾക്കുമ്പോൾ കൊതി ആവ

ഫാത്തിമ : ന്ത്

മൈമൂന : ഫോണിൻ്റെ കര്യം തന്നെ..... ജ്ജ് എൻ്റെ കൂടെ നിക്കോ

ഫാത്തിമ : ആരെങ്കിലും അറിയോ

മൈമൂന : ഇല്ല..... നീ ആരോടും പറയണ്ടിരുന്ന മതി. എല്ലാം ശരി ആക്കി തരാൻ ആൾ ഉണ്ട്...

ഫാത്തിമ : ന്ന ഞാനും ആൻ്റെ കൂടെ ണ്ട്

മൈമൂന : പാത്തു ജ്ജ് മുത്താണ്

ഫാത്തിമ : അൻ്റെ ഒരു കാര്യം

മൈമൂന : കുട്ടികൾ ഇല്ലാത്തതിൻ്റെ നാണക്കേട് ബേഷമം ഒക്കെ അങ്ങേർക്ക് നല്ലോണം ണ്ടു അത ഇപ്പൊ വെളൂക്കനെ പോയിട്ട് പാതിരക്ക് കയറി വരണത്

ഫാത്തിമ : നിക്ക് അറിയാം... ആമിന ഉള്ളപ്പോ എന്നും പോരേൽ തന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ...

മൈമൂന : എല്ലാത്തിനും കൂട്ട് ആ മരം കൊത്തി മോറൻ ഇരുന്തലക്കടൻ

മൈമൂന : ജ്ജ് കേട്ടോ... ന്നറിയുല