Chapter Title : പോത്തന്റെ മകൾ [Smitha]

മിണ്ടിയില്ല.

അയാൾ എന്തോ ആലോചിച്ചു.

"മോളേ.."

അയാൾ വാത്സല്യത്തോടെ വിളിച്ചു. സിന്ധു അയാളെ നോക്കി.

"ഔസേപ്പച്ചൻ എങ്ങനെയാ? നിന്നെ ശരിക്കും നോക്കുന്നുണ്ടോ?"

"പിന്നില്ലേ!"

അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

"വീട്ടു ചെലവും എല്ലാം ഒന്നും തെറ്റാതെ നടത്തും...എന്നെ എവടെ വേണേലും കൊണ്ടുപോകും..അയ്‌നൊന്നും കൊഴപ്പവില്ല..."

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ അതല്ല ചോദിച്ചേ..."

പോത്തൻ പറഞ്ഞു.

"കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കൊറേ ആയില്ലേ? നിനക്ക് ഒരു മാറ്റോം ഇല്ലല്ലോ! നിന്റെ വയറ് നിറയ്ക്കാനൊള്ള കഴിവ് ഒന്നും ഔസേപ്പച്ചനില്ലേ?"

"ശ്ശ്യേ..ഈ പപ്പാ... പിന്നേം!"

"ശ്ശ്യേ..ഈ പപ്പാ പിന്നേം ! ഒന്ന് പൊക്കോണം! നേരെ വാ നേരെ പോ എന്ന് വെച്ചാ നിന്റെ വായീന്ന് ഒന്നും വീഴത്തില്ല. മറ്റേ ഫാഷ തന്നെയേ പറ്റുവൊള്ളൂ...എടീ അവന് സാധനം പൊങ്ങുവേലേന്ന്?"

"പപ്പാ..ഞാൻ പോകുവാ കേട്ടോ! ഇതുപോലെ ഒരു സാധനം!നാക്കിന് ഒരു എല്ലും ഇല്ല!"

"എടീ മൈരേ ഞാൻ കൂതീന്ന് മഞ്ഞള് മാറാത്ത കൊച്ചുങ്ങളോടല്ല വർത്താനം പറയുന്നേ! വയസ്സ് പത്തിരുപത് ആയില്ലേ നിനക്ക്? നിന്നോട് പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാ എന്നാ? നീ കാര്യം പറ! നിന്നെപ്പോലെ ഒരു ഊക്കൻ സാധനത്തിന്റെ കടി മാറ്റാൻ ഒന്നും അവനെക്കൊണ്ട് പറ്റുന്നില്ലേ?"

അയാളുടെ ഓരോ വാക്കും മദം മുറ്റി നിന്ന സിന്ധുവിന്റെ മുലക്കണ്ണുകളിലും കൂതിവിടവിലും തുടയിടുക്കിലും കന്തിലും പൂറിലുമൊക്കെ സുഖത്തിന്റെ അഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങൾ "അത് പപ്പാ ഏതാണ്ട് അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാ!

അവൾ മടിച്ചുമടിച്ചാണെങ്കിലും പറഞ്ഞു.

പോത്തൻ വിഷമത്തോടെ മകളെ നോക്കി.

"അതുകൊണ്ടാണോ നീയാ ചെറുക്കനെ വളയ്ക്കാൻ നോക്കിയേ?"

അയാൾ ചോദിച്ചു.

സിന്ധുവിന്റെ മുഖം വീണ്ടും ലജ്ജകൊണ്ട് ചുവന്നു.

"പപ്പാ എനിക്ക് പപ്പയോട് അതൊക്കെ പറയുമ്പം