Chapter Title : പോത്തന്റെ മകൾ [Smitha]

നിന്നകന്നു.

സുഖത്തിന്റെ ഉഗ്രമായ തീ ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് കെട്ടുപോയതിൽ അവൾക്ക് അതിയായ അസഹ്യത തോന്നി.

അപ്പോൾ ഓട്ടോറിക്ഷാ അവരുടെ സമീപംവന്നു നിന്നു.

"എന്റെ അമ്മെ! മമ്മി,"

ഓട്ടോയിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയ ആളെക്കണ്ട് ജോസ് മോൻ അമ്പരന്നു.

"എന്റെ പേര് പറഞ്ഞേക്കരുത്...ഏതേലും വെടി ആരുന്നൂന്ന് പറഞ്ഞാ മതി..."

അവർ കാണുന്നതിന് മുമ്പേ സിന്ധു മറുവശത്തുകൂടിയിറങ്ങി ഇരുട്ടിലേക്ക് ഓടി.

"നീ എന്നെതിനാടാ ഇവിടെ നിക്കുന്നെ?"

“ആരാ നിന്റെ കൂടെ ഓട്ടോയിൽ ഒണ്ടാരുന്നേ? എന്തിനാ അവള് എന്നെ കണ്ടപ്പം ഓടീത്?"

ജോസ് നിന്ന് വിക്കാനും വിറയ്ക്കാനുംതുടങ്ങി.

"എടാ നിന്നോടാ ചോദിച്ചേ?"

അത് കൂട്ടുകാരൻ മണിക്കുട്ടന്റെ ഓട്ടോയായിരുന്നു.

"മണിക്കുട്ടാ നീ ഇവനോട് ഒന്ന് ചോദിച്ചെടാ,"

സാറാമ്മ തിരിഞ്ഞ് മണിക്കുട്ടൻ നോക്കി.

"ആരാരുന്നു ജോസ് മോനെ? അത്?'

പെട്ടെന്നാണ് ജോസ്‌മോൻറെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു ആശയം കടന്നു വന്നത്.

"അത് ആരേലുവാട്ടെ! ഞാൻ പറയാം പിന്നെ!"

പിന്നെ അവൻ ഓട്ടോയിൽനിന്നുമിറങ്ങി.

"ഈ സമയത്ത് മമ്മിയെങ്ങോട്ട് പോകുവാ?

ഒരു നിമിഷം സാറാമ്മയൊന്നു വിളറി. മണിക്കുട്ടനും.

"ഞാൻ ...ഞാൻ..."

"ഞാൻ ഞാൻ!! ഒരു പ്രാവശ്യം ഞാൻ എന്ന് പറഞ്ഞാ മതി! എനിക്ക് ചെവി കേക്കാം. പൊട്ടാനൊന്നും അല്ല. കഴിഞ്ഞ ചൊവ്വാഴ്ച്ചയും മമ്മീനെ കേറ്റിക്കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാടാ മണിക്കുട്ടാ പോയെ?"

അവൻ പിന്നെയും ഉത്തരം പറയാതെ നോക്കിയതേയുള്ളൂ.

"മണിക്കുട്ടാ വേഗം വീട്ടിലേക്ക് വിട്!"

സാറാമ്മ മണിക്കുട്ടന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

മണിക്കുട്ടൻ തന്റെ ഓട്ടോയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

"മണിക്കുട്ടൻ മമ്മിയെ വീട്ടിലേക്ക് വിടുന്നില്ല!"

ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ജോസ് പറഞ്ഞു.

"കേറി ഇരിക്ക് മമ്മി!"

അവൻ സാറാമ്മയെ നോക്കി.

സാറാമ്മ ഓട്ടോയിൽ കയറി.

"എടാ മണിക്കുട്ടാ..എന്റെ ഒരു വേണ്ടപ്പെട്ട പാർട്ടി വരും ...നീ അവരെ ടൗണിൽ എത്തിക്കണം!"

"ആരാ?"

"ഓ!പേരും അഡ്രസ്സും പറഞ്ഞാലേ നീ ആളെ കേറ്റുവൊള്ളോ? ഏതായാലും തെക്കേപ്പൊയ്കയിൽ സാറാമ്മ അല്ല!"

മണിക്കുട്ടന്റെ നേരെ ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചതിന് ശേഷം ജോസ് ഓട്ടോ ഓടിച്ചു പോയി.

അപ്പോഴാണ് ചുവന്ന സ്കർട്ടും ടോപ്പും ധരിച്ഛ് ഒരു യുവതി നിലാവിലൂടെ തന്നെ സമീപിക്കുന്നത് മണിക്കുട്ടൻ കാണുന്നത്.പിന്നാലെ ദീർഘകായനായ ഒരു മധ്യവയസ്കനും.

"ഇതേതാ…? ഇതുപോലെ ഒരു ഇടിവെട്ട് ചരക്ക്?"

അവൻ