Chapter Title : പ്രകമ്പനം 🐍ഗന്ധർവ ക്ഷേത്രം🐍 [ഗില്ലി ബാല]

നിന്റെ ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങുക. ഈ നിമിഷം മുതൽ ശശി ഉണരും. അവന് ഈ കഴിഞ്ഞതൊന്നും ഓർമ്മയുണ്ടാവില്ല. പക്ഷേ നിന്റെ ഉടലിലും ഓർമ്മയിലും ഈ ഗന്ധർവ്വൻ എന്നും ജീവിക്കും."

അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അവസാനമായി ചുംബിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ ആ ഗന്ധർവ്വ തേജസ്സ് ശശിയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വേർപെട്ടു അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. ശശി പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ആടി ഉലഞ്ഞു കാറിന്റെ ബോണറ്റിൽ പിടിച്ചു നിന്നു. അയാൾ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി ചുറ്റും നോക്കി.

ശശി: "വേധൂ... എന്താ പറ്റിയത്? നമ്മൾ എപ്പോഴാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്? എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു തലവേദന... "

ശശി പഴയതുപോലെ സാധാരണക്കാരനായ ഒരു മനുഷ്യനായി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഗന്ധർവ്വന്റെ ആ വന്യമായ നോട്ടമോ പൗരുഷമോ ഇപ്പോൾ അയാളിൽ ഇല്ല. വേദിക തന്റെ വിരലിലെ മോതിരത്തിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

, കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി ശശി ഒന്നു ആടിയുലഞ്ഞു. താൻ എവിടെയാണെന്നോ കഴിഞ്ഞ ഏതാനും മണിക്കൂറുകളിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചെന്നോ ഉള്ള യാതൊരു ബോധവുമില്ലാതെ അയാൾ പതറി നിന്നു.

വേദിക തന്റെ നീല ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ശരിയാക്കി, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് തന്റെ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി. അവളുടെ ഉടലിൽ അപ്പോഴും ഗന്ധർവ്വന്റെ രേതസ്സിന്റെ ചൂടും പാലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധവും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വേദിക: "ശശി... മതി, നമുക്ക് ഇനി വീട്ടിൽ പോകാം. നേരം ഒരുപാടായി."

ശശി ഒന്നു ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി. തന്റെ ഓർമ്മയിൽ അവസാനമായി ഉള്ളത് ആ മലമുകളിൽ വച്ച് അവളെ പ്രാപിക്കാൻ നോക്കിയതും അവൾ അടിച്ചതും മാത്രമാണ്.. ബാക്കിയുള്ളതൊന്നും അവനു മനസ്സിലാവുന്നില്ല.

ശശി (അത്ഭുതത്തോടെ): "അതെങ്ങനെയാ വേധൂ... നമ്മൾ പോകുന്നത്...?

ഒരു കാര്യം നീ മറക്കരുത്. ഗന്ധർവ്വൻ കണ്ണുവെച്ച പെണ്ണാണ് നീ. അദ്ദേഹത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്താതെ മടങ്ങിയാൽ പാവം കിട്ടും. ഗന്ധർവ്വന് നീ നിന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോ അതിന്റെ ഭവിഷത്ത് നീയന്നെ അനുഭവിക്കണം...""

ശശിയുടെ ഈ നിഷ്കളങ്കമായ അല്ലെങ്കിൽ വിഡ്ഢിത്തം നിറഞ്ഞ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ വേദികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചിരി പൊട്ടിമുളച്ചു. താൻ അനുഭവിച്ച ആ സ്വർഗ്ഗീയ സുഖത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും അറിയാത്ത ഈ