Chapter Title : പ്രളയകാലത്ത് [LEENA]

നിൽക്കാമായിരുന്നു. ടാങ്കിന്റെ മൂടി മാറ്റാമായിരുന്നു. ഞാനോർത്തു. പക്ഷേ എഴുന്നേൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല. കവിളിൽ മൃദുലത, ചൂട്. അത് ശ്വാസോച്ഛാസമനുസരിച്ച് പതിയെ ഉയരുകയും താഴുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനേ കിടന്നു. അമ്മയെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈ ആ ഇടുപ്പിലെ മടക്കിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു. അമ്മയുടെ തൊലിക്ക് നല്ല മിനുസമാണെന്ന് അപ്പോഴാണ് ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. വെറുതെ മൃദുവായി ആ മടക്കുകളിൽ വിരലോടിച്ചു കിടന്നു. തൊലിയിൽ വിരലുകൾ തെന്നുന്നു.

കണ്ണ് ഇരുളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നതായിരിക്കാം, ഈ ഇരുളിലും അമ്മയുടെ വയറിന്റെ വെളുപ്പ് അറിയാനുണ്ട്. സാരി വയറിന്റെ അവിടെ മാറിയിട്ടുണ്ടെന്നു അതിൽനിന്ന് മനസ്സിലായി. വെളുപ്പിൽ കുറുകെ ഇരുൾ. അത് നടുക്ക് കട്ടിയാകുന്നു. വയറിലെ മടക്കും പൊക്കിൾച്ചുഴിയുമാണ്. അമ്മയുടെ പൊക്കിൾചുഴിക്ക് നല്ല വലിപ്പമുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞു. അത് നോക്കി പിന്നെയും കിടന്നു.

കവിളിൽ അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിന്റെ, നാഭിയുടെ ചൂട്. ഒന്നുകൂടി കവിളമർത്തിക്കിടന്നു. മൃദുലത. ഇരു കവിളിലും വിരൽത്തുമ്പിലും കണ്മുന്നിലും മൃദുലത. ഒരു കവിളിൽ അമ്മയുടെ മുല, മറുകവിളിൽ നാഭി, വിരൽത്തുമ്പിൽ ഇടുപ്പിലെ മടക്കുകൾ, കണ്മുന്നിൽ അമ്മയുടെ വെളുത്ത വയറിലെ ആഴമേറിയ പൊക്കിൾച്ചുഴി. ഒന്ന് നാവ് നീട്ടിയാൽ തൊടാം. എന്തിനാണങ്ങനെ തോന്നുന്നത്? അറിയില്ല. തോന്നി. മറ്റൊന്നും തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ പോലുമറിയാതെ എന്റെ നാവ് തോന്ന്യവാസം കാണിച്ചു. ഉപ്പ്. ടാങ്കിനുള്ളിലെ ചൂടായിരിക്കാം. അമ്മ വിയർത്തിരിക്കുന്നു. അമ്മയുടെ പൊക്കിൾ ചുഴി വിയർത്തിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അമ്മയുടെ വയറിലേയ്ക്ക് മുഖം ചേർത്ത് ആ വിയർപ്പ് മണത്തുകിടന്നു. നാവ് നീണ്ടുതന്നെ ഇരുന്നു. അത് അമ്മയുടെ പൊക്കിൾ ചുഴിയിൽ അമ്മയറിയാത്തവിധം രഹസ്യമായി തറഞ്ഞിരുന്നു. പൊക്കിളിനുള്ളിൽ ഏറ്റവുമാഴത്തിൽ ഒരു ബട്ടൻ പോലെ പൊക്കിൾക്കൊടിയുടെ ശേഷിപ്പ്. നാവ് അതിൽ അതിസൂക്ഷ്മമായ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ