Chapter Title : പ്രളയകാലത്ത് [LEENA]

ഇരുട്ടായാത് ഭാഗ്യം. മലർന്നുകിടക്കുന്ന എന്റെ ബർമുടയ്ക്കുള്ളിൽ തീദണ്ഡ് കൂടാരമടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് പാവം അമ്മ കാണുകയില്ല. മുടിയുടെ നീളം കാരണം തന്റെ മുടിയുടെ കീഴ്ഭാഗം മടിയിൽ മലർന്നുകിടക്കുന്ന മകന്റെ മുഖത്തെ മൂടിയിരിക്കുന്നുവെന്നോ അതിൽ നല്ലൊരു പങ്ക് ഇപ്പോഴവന്റെ വായിലാണെന്നോ പാവം അമ്മ അറിയുന്നുമില്ല. ബർമുഡയ്ക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് കൈ കയറ്റി അതിനുള്ളിൽ വിങ്ങുന്ന കുണ്ണയെ തഴുകി ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടായതുകൊണ്ട് അമ്മ കാണാൻ സാധ്യതയില്ല. പക്ഷെ അരുതരുത് എന്ന തോന്നലും ഭയവും അതിനനുവദിച്ചില്ല. അങ്ങനേ കിടന്നു, അമ്മയുടെ മുടി നുണഞ്ഞുകൊണ്ട്, ചവച്ചുകൊണ്ട്. പതിയെ പതിയെ അമ്മയുടെ വളകിലുക്കം നിലയ്ക്കുന്നതും മുഖത്തെ മുടിയുടെ ചലനം നിലയ്ക്കുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു. മഴ ഒട്ടൊന്ന് ശമിച്ചിരുന്നു. അമ്മ ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങിയെന്നു അമ്മയുടെ താളാത്മകമായ ശ്വാസത്തിന്റെ നേരിയ ശബ്ദത്തിൽനിന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു. അപ്പോഴും എന്റെ വായിൽ അമ്മയുടെ മുടി നിറഞ്ഞിരുന്നു. അത് എന്റെ ഉമിനീരിൽ നനഞ്ഞു കൂടുതൽ കുതിർന്നിരുന്നു. ഞാൻ പതിയെ ചെരിഞ്ഞു അമ്മയ്ക്ക് നേരെ കിടന്നു. അമ്മയുടെ മുടിയിൽ മുഖമൊളിപ്പിച്ച്, അമ്മയുടെ നനഞ്ഞ മുടി നുണഞ്ഞു, ആ മടിത്തട്ടിന്റെ പുഴുക്കത്തിൽ മുഖമമർത്തി, ഞാനാ അരയിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചുകിടന്ന് ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.

ഞെട്ടിയാണ് കണ്ണ്‌ തുറന്നത്. മഴ പൂർണമായും ശമിച്ചുവെന്ന് തോന്നുന്നു. ശബ്ദമൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ല. കവിളിലെന്തോ ഭാരം. തപ്പിനോക്കി. മൃദുലത. അമ്മയുടെ അമ്മിഞ്ഞയാണ്. ഞെട്ടി കൈ പിൻ വലിച്ചു. ഞാൻ അമ്മയുടെ പ്രതികരണത്തിനായി അങ്കലാപ്പോടെ കാതോർത്തു. താളത്തിലുള്ള ശ്വാസോച്ഛാസം മാത്രം. എന്റെ വായിൽ നിന്ന് എപ്പോഴോ അമ്മയുടെ മുടി മുഴുവൻ ഉതിർന്നു പോയിരുന്നു.

“അമ്മേ” രഹസ്യം പോലെ വിളിച്ചു. മറുപടിയില്ല. ഉറക്കമാണ്. പാവം. കുറേ പേടിച്ചും ക്ഷീണിച്ചും പോയിട്ടുണ്ട്.

മഴ മാറിയെങ്കിൽ ഒന്ന് എഴുന്നേറ്റ്