Chapter Title : പ്രളയകാലത്ത് [LEENA]

ചലനം. നാവ് ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് നീട്ടി. നനവ്. അമ്മയുടെ മുടിയാണ്. വെറുതെ ചുണ്ടിന്റെ മേൽ മറഞ്ഞുകിടന്നുകൊണ്ട് അനങ്ങുന്ന മുടിയിൽ നാവോടിച്ചു കിടന്നു. നനഞ്ഞു കൂടിപ്പിണഞ്ഞ ഒരു വലിയ മുടിക്കയർ നാവിൻ തുമ്പിൽ പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. "ശ്രീ, നീയെന്താണീ ചെയ്യുന്നത്?" ഉള്ളിലിരുന്നു ആരോ ചോദിച്ചു. പെട്ടെന്ന് നാവകത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചു. വിധി എനിക്കെതിരായിരുന്നു. ആ മുടിക്കയർ നാവിൽ പറ്റി ഉള്ളിലേയ്ക്ക് പോന്നിരുന്നു. വായടച്ചപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഒന്നുരണ്ട് മിനിറ്റ് അങ്ങനെതന്നെ കിടന്നു.

നാശം! സാത്താൻ വിജയിക്കുകയാണ്. ഞാൻ നാവൊന്ന് വായ്ക്കുള്ളിൽ ചുഴറ്റി. ഇപ്പോൾ ആ മുടിക്കയർ നാവിൽ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. ബോംബേപ്പൂട മിട്ടായി നുണയും പോലെ ഞാനത് നാവിനും മുകളിലെ വായ്ത്തട്ടിനും ഇടയിലാക്കി ഞെരിച്ചു നുണഞ്ഞു. എന്തോ ഒരു രുചി. നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്നു വേർതിരിച്ചു അറിയാനാവാത്ത ഒന്ന്. പക്ഷെ അത് മദിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. അരക്കെട്ടിന്റെ ആവേശം മേലാകെ പടരുന്നു. വാ നന്നായി അങ്ങ് തുറന്നു. മേൽച്ചുണ്ടിൽ നിന്നും കീഴ്ചുണ്ടിൽ നിന്നും മുടിനാരുകളും മുടിക്കയറുകളും വായിലേക്ക് ഉതിർന്നു വീണു. വായ് നിറഞ്ഞു. വായ് പൂട്ടി. വായ് നിറയെ അമ്മയുടെ കനത്ത, നനഞ്ഞ മുടി. വാ നിറയെ ആഹാരം കിട്ടിയ കുട്ടി നാവുകൊണ്ട് ആഹാരം പല്ലുകളിലേയ്ക്ക് എത്തിക്കുന്നതുപോലെ ആ മുടിയെ വായ്ക്കുള്ളിൽ തെന്നിച്ചു. പല്ലുകൾക്കുള്ളിലാക്കി കരിമ്പ് ചവയ്ക്കും പോലെ ചവച്ചു. ടാങ്കിനുള്ളിൽ ഇരുട്ടായാത് ഭാഗ്യം. മലർന്നുകിടക്കുന്ന എന്റെ ബർമുടയ്ക്കുള്ളിൽ തീദണ്ഡ് കൂടാരമടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് പാവം അമ്മ കാണുകയില്ല. മുടിയുടെ നീളം കാരണം തന്റെ മുടിയുടെ കീഴ്ഭാഗം മടിയിൽ മലർന്നുകിടക്കുന്ന മകന്റെ മുഖത്തെ മൂടിയിരിക്കുന്നുവെന്നോ അതിൽ നല്ലൊരു പങ്ക് ഇപ്പോഴവന്റെ വായിലാണെന്നോ പാവം അമ്മ അറിയുന്നുമില്ല. ബർമുഡയ്ക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് കൈ കയറ്റി അതിനുള്ളിൽ വിങ്ങുന്ന കുണ്ണയെ തഴുകി ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടായതുകൊണ്ട് അമ്മ കാണാൻ സാധ്യതയില്ല. പക്ഷെ അരുതരുത് എന്ന തോന്നലും ഭയവും അതിനനുവദിച്ചില്ല. അങ്ങനേ കിടന്നു, അമ്മയുടെ മുടി നുണഞ്ഞുകൊണ്ട്, ചവച്ചുകൊണ്ട്. പതിയെ പതിയെ അമ്മയുടെ വളകിലുക്കം നിലയ്ക്കുന്നതും മുഖത്തെ മുടിയുടെ ചലനം നിലയ്ക്കുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു. മഴ ഒട്ടൊന്ന് ശമിച്ചിരുന്നു. അമ്മ ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങിയെന്നു അമ്മയുടെ താളാത്മകമായ ശ്വാസത്തിന്റെ നേരിയ ശബ്ദത്തിൽനിന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു. അപ്പോഴും എന്റെ വായിൽ അമ്മയുടെ മുടി