Chapter Title : പ്രണയമാണ് ഇപ്പോഴും [Smitha]

ഈറന്‍ കൈത്തലം കൊണ്ട് നീണ്ട മുടിയിഴകള്‍ മാടിയൊതുക്കി. മാവിന്‍ ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നപ്പോഴേക്കും രണ്ടു കപ്പുകളില്‍ കാപ്പിയുമായി മീര അവിടേയ്ക്ക് വന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. "ഇന്ന് സണ്‍ഡേ അല്ലെ?" കാപ്പി കപ്പ് അയാള്‍ക്ക് നല്‍കിക്കൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു. ജയകൃഷ്ണന്‍ കസേരയില്‍ ഇരുന്ന് കാപ്പി കപ്പ് ടീപ്പോയില്‍ വെച്ചു. എന്നിട്ട് അവളെ ചോദ്യരൂപത്തില്‍ നോക്കി. "ഇന്ന് ഒന്ന് പുറത്ത് പോകാം," അവള്‍ അയാളുടെ നോട്ടത്തിനുള്ള ഉത്തരമായി പറഞ്ഞു. "ഷോപ്പിംഗ്‌?" "ഷോപ്പിംഗ്‌ ഒന്നുമല്ല," ശബ്ദമുയർത്തി മീര പറഞ്ഞു. "ഇടയ്ക്കൊക്കെ അച്ഛൻ ശരിക്കും ഒന്ന് പുറത്തൊക്കെ വരണം. ഇങ്ങനെ ഇങ്ങനെ എപ്പഴും വായനയും എഴുത്തും ഒക്കെ മാത്രം പോരാ," "ഞാൻ എന്നും ഓഫീസിൽ പോകുന്നില്ലേ? ഓഫീസ് വീടിനകത്താണോ മോളെ!" "അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം. ആരുടേയും മുഖത്തും നോക്കാതെ കമ്പ്യൂട്ടർ പ്രോഗ്രാം ചെയ്ത് വെച്ചപോലെ ഒരു പോക്കും വരവും അല്ലെ അച്ഛന്റെ രീതി. ഇത് അങ്ങനത്തെയല്ല. എന്റെ ഫ്രണ്ട് സോഫിയ പറയുന്നപോലെ ഞെരിപ്പൻ ഔട്ടിങ്!"

കോളേജ് കാന്‍റ്റീനിലെ തന്‍റെ സ്ഥിരം ടേബിളിനടുത്തെക്ക് നടക്കവേ മീര, പതിവിലേറെ വിഷാദമുഖിയായിരുക്കുന്ന സോഫിയയെക്കണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. "പറ," സോഫിയയ്ക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നിട്ട് മീര ചോദിച്ചു. "എന്താ ഇന്നത്തെ പ്രോഗ്രാം?" "ഇന്നത്തെ പ്രോഗ്രാമോ?" സോഫിയ ഈര്‍ഷ്യയോടെ ചോദിച്ചു. "അതേ, ഇന്നത്തെ പ്രോഗ്രാം," മീരാ പുഞ്ചിരി നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിന്നോട് ഇന്നത്തെ പ്രോഗ്രാം എന്താ എന്ന് ചോദിച്ചാ അതിനൊരു മീനിങ്ങെ ഉള്ളൂ വെടക്കൂസേ. എന്താ ഇന്നത്തെ പ്രോബ്ലം. ഹഹഹ," മീരാ പൊട്ടിചിരിച്ചു. "ഓ തമാശിച്ചതാണോ പെണ്ണ്‍?" സോഫിയയുടെ മുഖം കൂടുതല്‍ ഇരുണ്ടു. "ഒരു മിനിറ്റെ," മീര കൌണ്ടറിലേക്ക് നോക്കി. "രമേശേട്ടാ ഒരു കട്ടന്‍," കൌണ്ടറിലെ മേശക്കരികില്‍ നിന്ന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്ന മധ്യവയസ്ക്കനോട് മീര വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "നിനക്കോ?" സോഫിയുടെ നേരെ നോക്കി അവള്‍ ചോദിച്ചു. "എനിക്കെങ്ങും ഒന്നും വേണ്ട," മുഖത്തെ ഇരുളിമ മാറ്റാതെ സോഫിയ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖഭാവം മീരയില്‍ വീണ്ടും ചിരിയുണര്‍ത്തി. "നീ ചിരിച്ചോ..." സോഫിയയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. "അയ്യേ..ഛെ!! എന്താടീ ഇത്?" ശബ്ദത്തിലെ കുസൃതിമാറ്റി സഹതാപാര്‍ദ്രമായ സ്വരത്തില്‍ മീര ചോദിച്ചു. "ആരേലും കാണൂന്നെ. നീ വെഷമിക്കാതെ. നമുക്ക് വഴിയൊണ്ടാക്കാം," സോഫിയയില്‍ നിന്ന്‍ കണ്ണുനീര്‍ പൊഴിഞ്ഞു. "ഇന്നും