Chapter Title : പ്രതികാരം [Master]

പറഞ്ഞു:

“ഇക്കാ, അയാള്‍ക്ക് എന്തോ മനോരോഗമാണ്. നിങ്ങളത് കാര്യമാക്കണ്ട. ഒരു പ്രാന്തന്‍ പറേന്ന കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് നമ്മളെന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത്?”

“എന്നെ പറഞ്ഞോട്ടെ. പക്ഷെ എന്റെ ഉമ്മയെ എങ്കിലും അവന് വെറുതെ വിട്ടൂടായിരുന്നോ?”

“അയാള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു”

“എനിക്ക് നിന്റെ ക്ഷമേം പഴോം ഒന്നും വേണ്ട”

“സോറി ഇക്കാ, പ്ലീസ്..ഞാനല്ലേ പറയുന്നത്?”

“നിന്നെ എനിക്കൊന്നു കാണണം”

“ഇങ്ങോട്ട് വന്നാല്‍ ഈ നശിച്ച തള്ള പറഞ്ഞുകൊടുക്കും”

“അവനെവിടെ? അവിടില്ലേ?”

“ഇല്ല. ടൂറിലാ. അടുത്താഴ്ച്ചേ വരൂ. എന്നാലും ഓരോരോ മണിക്കൂര്‍ വിട്ടു വിളിയുണ്ട്. ഞാനിവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടോന്നറിയാന്‍. ലാന്‍ഡ്‌ ഫോണിലാ വിളി”

എന്റെ സിരകള്‍ ഉണര്‍ന്നു. ആ പൂറീമോന്‍ ഇവിടില്ല. ഇത് പറ്റിയ അവസരമാണ്.

“നീ അവനെ ഊമ്പിക്കും എന്നവന്‍ സംശയിക്കുന്നുണ്ടാകും അതാ”

ധന്യ കുടുകുടെ ചിരിച്ചു.

“കിണിക്കാതെ പറയടി; എനിക്ക് നിന്നെ കാണണം; എപ്പഴാ ഒക്കുക?”

“എനിക്കെങ്ങോട്ടും പോകാന്‍ ഒക്കില്ല ഇക്കാ. ഈ തള്ള ഇവിടെ ഇല്ലേല്‍ ഇക്ക ഇങ്ങോട്ട് വന്നാല്‍ മതിയാരുന്നു”

“തള്ളെ വല്ലയിടത്തും പറഞ്ഞു വിടടി”

“എവിടെ?”

“ഏതെങ്കിലും കാലിന്‍റെടേല്‍” ധന്യ തലയറഞ്ഞു ചിരിച്ചു.

“ഞാന്‍ പറഞ്ഞാ കൊറേ പോകും”

“പിന്നെന്താ വഴി?”

“എനിക്കറിയില്ല”

ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു. അവളെ കണ്ടേ പറ്റൂ. അതിനു തള്ള ഒരു വിലങ്ങുതടിയാണ്. അവള്‍ക്ക് പുറത്ത് ഇറങ്ങാനും പറ്റില്ല.

“തള്ള എങ്ങോട്ടെങ്കിലും കെട്ടിയെടുത്താല്‍ എന്നെ നീ അറിയിക്കാമോ”

“ഉം”

“എങ്കിലങ്ങനെ ചെയ്യ്‌”

“അല്ല എന്താ ഇത്ര അത്യാവശ്യമായി കാണുന്നത്? കൊറേ നാളായല്ലോ എന്നെ ഒന്ന് വിളിച്ചിട്ട് തന്നെ” അവളുടെ സ്വരത്തില്‍ പരിഭവം കലര്‍ന്നിരുന്നു. അവളോട്‌ മറ്റൊരു ചിന്ത ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് വിളിക്കാന്‍ തോന്നിയിട്ടില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍, ഇപ്പോള്‍ അവളോടുള്ള എന്റെ മനോഭാവം പാടെ മാറിയിരിക്കുന്നു.

“വിളിച്ചിട്ട് എന്തെടുക്കാനാ; എനിക്ക് നേരില്‍ കാണണം”

“എന്താണെന്ന് പറയൂന്നേ”

“നിന്നെ ഊക്കാന്‍. എന്താ”

അവള്‍ മറുപടി നല്‍കിയില്ല. അവനോടുള്ള കോപത്തിന് വായില്‍ നിന്നും വീണുപോയതായിരുന്നു. എനിക്കാകെ വല്ലായ്മ തോന്നി. എന്നോട് നല്ല സ്നേഹമുള്ള പെണ്ണിനെയാണ് ഞാന്‍ വെറുപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

“സോറി ധന്യ; ഞാന്‍ അവനോടുള്ള ദേഷ്യം മൂലം...”

“എന്താ പെണ്ണുമ്പിള്ള തരുന്നില്ലേ” അവളുടെ ചോദ്യമെന്നെ ഞെട്ടിച്ചു.

ഞാന്‍