Chapter Title : പ്രവാസി [ജോൺ എബ്രഹാം]

​"കെട്ടിയോന് വേണ്ടതായിട്ട് വർഷങ്ങൾ ആയി അഷ്‌റഫേ..." ലത തേങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. "ഞാനും ഒരു പെണ്ണല്ലേ? എനിക്കും ഉണ്ടാവില്ലേ ആഗ്രഹങ്ങൾ? ഒരു മനുഷ്യജീവനല്ലേ ഞാൻ..."

​അവൾ പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി. ആ കരച്ചിൽ വെറുമൊരു അഭിനയമല്ലെന്ന് അഷ്‌റഫിന് തോന്നി. ആ വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തതയും തിരസ്കരണവും ആ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അഷ്‌റഫ്‌ അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. അവന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി, പകരം ആ സ്ത്രീയോട് വല്ലാത്തൊരു അലിവ് തോന്നി.

​അവളുടെ സാരി അല്പം കൂടി വഴുതി മാറിയിരുന്നു. വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന ആ മാറത്തെ ബ്ലൗസ് അവളുടെ ശ്വാസഗതിക്കൊപ്പം ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. ലത കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി കരയുകയാണ്.

അഷ്‌റഫ് പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ബെഡിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. "ചേച്ചി... കരയല്ലേ, ഞാൻ പറഞ്ഞത്..."

​ലത അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. "നീ പൊയ്ക്കോ... ഇറങ്ങിപ്പോടാ! ഒരു വലിയ പുണ്യാളൻ വന്നിരിക്കുന്നു. എനിക്കാരും വേണ്ട, നീ നിന്റെ വഴിക്ക് പൊക്കോ!"
​അഷ്‌റഫ് പതറിപ്പോയി. "ചേച്ചി... ഇതൊന്നും ശരിയല്ല... വലിയ തെറ്റാണ്. നമുക്ക് കുടുംബം ഒക്കെ ഉള്ളതല്ലേ?"

​ലത എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എന്നിട്ടാണോടാ... തെറ്റാണെന്ന് ബോധ്യമുള്ള നീ എന്റെ വയറും പൊക്കിളും ഒക്കെ കണ്ണ് തള്ളിച്ചു നോക്കിയിരുന്നത്? ഞാൻ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലെന്നാണോ നീ കരുതിയത്? നീ അത് ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ ഞാൻ കരുതി നിനക്കെന്നോട് താല്പര്യമുണ്ടെന്ന്. അത് കൊണ്ടാ ഞാൻ എല്ലാം തുറന്നു തന്നത്. ഞാൻ ഒരു മന്ദബുദ്ധി ആയിപ്പോയി... സാരമില്ല, നീ നിന്റെ