Chapter Title : പ്രിയം [Rashford]

കാത്തിരിക്കാന്‍ പറ്റുമെന്ന് തോന്നിന്നില്ല പ്രിയാ.

പ്രിയതഃ എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാടാ കുട്ടാ. ഇനി എല്ലാ ദിവസവും നിന്നെ വേണം.

നന്ദുഃ നമ്മുക്ക് അടിച്ച് പൊളിക്കാം പ്രിയാ.

പ്രിയതഃ മതിയെടാ കുട്ടാ, ഇനി സംസാരിച്ചാല്‍ കണ്ട്രോള്‍ പോകും.

നന്ദുഃ എനിക്ക് നിന്നെ കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ കണ്ട്രോള്‍ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാ.

പ്രിയതഃ മതി മതി ആളുകള്‍ ഒക്കെ നോക്കുന്നുണ്ട്.

നന്ദുഃ ശരിയാ. ഞാന്‍ എന്നാല്‍ പോകുവാ, നിന്നെ ഒന്ന് കാണാന്‍ ആയി വന്നതാ.

പ്രിയതഃ ശരിക്കും?

നന്ദുഃ ആടി കഴപ്പി, ഞാന്‍ എന്നാല്‍,പോട്ടെ.

പ്രിയതഃ ആഹ് ശരി, സൂക്ഷിച്ച് പോ, ഞാന്‍ വൈകിട്ട് മെസേജ് അയ്ക്കാം.

നന്ദു ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയത് ബൈ പറഞ്ഞ് പോയി. ഇറങ്ങുന്ന വഴിയില്‍ അവിടെ ഫോട്ടോ ഷൂട്ട് നടത്തുന്ന അഞ്ജുവിനെ ഒന്നൂടെ നോക്കി. ഇപ്പോള്‍ അങ്ങനെ ഫീലിംഗസ് ഒന്നുമില്ല, ജസ്റ്റ് കളി മൈന്‍ഡ് മാത്രം. അവന്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ ബൈക്കിടത്ത് ഇറങ്ങി.

അങ്ങനെ ഫോട്ടോഷൂട്ട് തകൃതമായി കഴിഞ്ഞു. പ്രിയത അത്രയും നേരം ടീനയുമായി ബാക്കി കാര്യങ്ങളുടെ ചര്‍ച്ചയിലായിരുന്നു. അവസാനം കല്യാണപ്പെണ്ണിന് പോകാന്‍ സമയമായി. ഇവരുടെയൊക്കെ അടുത്ത് ആദ്യരാത്രി പെണ്‍വീട്ടിലാണെ ങ്കിലും ചെക്കന്‍റെ വീട്ടില്‍ പോയിട്ടെ വരു. അപ്പോള്‍ ഇറങ്ങാന്‍ നേരം പ്രിയത അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്നു. അഞ്ജു പ്രിയതയെ കെട്ടിപിടിച്ച് കരഞ്ഞു. അഞ്ജുവിന്‍റെ അഭിനയം കണ്ട് പ്രിയത ഞെട്ടി പോയി. പ്രിയതയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അഞ്ജു നല്ല കരച്ചിലാണ്. ഇത് കണ്ട ടീനയക്ക് ചിരി പൊട്ടിയെങ്കിലും അവള്‍ പിടിച്ച് നിന്നു. കൂടെ നിന്ന കുറെ ബന്ധുക്കാരും കരയുന്നത്. “ഇവരൊക്കെ എന്ത് കണ്ടിട്ടാണീ കരയണത്”. പ്രിയത ഓര്‍ത്തു. അവള്‍ അഞ്ജുവിനെ പുറത്ത് തടവി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. കുറച്ച് കണ്ണീര് അവളും പൊഴിച്ചു. എന്തൊക്കെയായാലും മകള്‍ അല്ലെ, ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ പറ്റുവോ? കുറെ നേരത്തെ കരച്ചിലിന് ശേഷം അഞ്ജു അവളെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞു. പ്രിയതയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവള്‍ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി. വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു. അഞ്ജു ഒന്നൂടെ കൈകാണിച്ചു. പ്രിയത തിരിച്ചും. വണ്ടി പോകുന്നത് വരെ പ്രിയത അവരെ നോക്കിനിന്നു. നെഞ്ചില്‍ ഒരു വിങ്ങല്‍ പോലെ. പക്ഷെ അവള്‍ പൊയക്കഴിഞ്ഞ് പ്രിയത പതിവ് പോലെയായി. ടീനയോട് സെറ്റില്‍