Chapter Title : പ്രിയം [Rashford]

അവരെ ആരതിയിട്ട് ഉഴിഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുച്ഛചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. ബന്ധുക്കല്ലെല്ലാം അവരെ വളഞ്ഞു. പിന്നെ കുശലം പറച്ചിലായി, മറ്റേതായി. പ്രിയത ഒരു തലവേദനയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു. അവള്‍ മുറിയില്‍ കയറി വാതിലടച്ചു. ഫോണെടുത്ത് നന്ദുവിന് ഒരു കോള്‍ വിട്ടു. ഒറ്റ റിംഗില്‍ തന്നെ അവന്‍ ഫോണെടുത്തു.

നന്ദുഃ ഹലോ babe.

പ്രിയതഃ ഹോ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എടുത്തോ.

നന്ദുഃ അതെ ഞാന്‍ Insta-യില്‍ നിന്‍റെ ഫോട്ടോ നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

പ്രിയതഃ ഓഹോ നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുകയാണോ അതോ?

നന്ദുഃ അതെ, നോക്കി നോക്കി അവസാനം കൈ അങ്ങ് താഴെ ചെന്നു. അവനിപ്പോള്‍ പൊങ്ങി നില്‍ക്കുവാ.

പ്രിയതഃ ശ്ശേ,വൃത്തികെട്ടവന്‍.

നന്ദുഃ ഇപ്പോള്‍ നിന്‍റെ സൗണ്ട് പോലും കേട്ടാല്‍ കമ്പിയാകും.

പ്രിയതഃ ശ്ശോ, ഈ ചെറുക്കന്‍. ദേ ഇനി അതൊക്കെയോര്‍ത്ത് വാണം അടിച്ച് കളയണ്ട, എല്ലാം എനിക്ക് വേണം.

നന്ദുഃ ഏഹ്… അല്ലാ..

പ്രിയതഃ ഒന്നും പറയണ്ട, നിനക്ക് ഇപ്പോള്‍ ഞാനുണ്ട്. അപ്പോള്‍ പിന്നെ വെറുതെ അടിച്ച് കളയണോ.

അവള്‍ കാതരയായി ചോദിച്ചു. പ്രിയ ത ശരിക്കും അവന്‍റെ കാമുകിയാവുകയായിരുന്നു.

നന്ദുഃ ശരി ഇനി ഞാന്‍ വാണം അടിക്കൂല, എല്ലാം എന്‍റെ മുത്തിനുള്ളതാ.

പ്രിയതഃ അതു മതി, രാത്രി വരില്ലെ?

നന്ദുഃ വരാം പക്ഷെ, എങ്ങനെ?

പ്രിയതഃ അയ്യടാ, നിനക്ക് മതില്‍ ചാടാന്‍ അറിയില്ല അല്ലെ. നീ എത്ര തവണ ഇവിടെ ഞാന്‍ ഉറങ്ങികിടക്കുമ്പോള്‍ ചാടിയിട്ടുണ്ടാകും.

നന്ദു ചൂളി പോയി. അഞ്ജുവിനെ കാണാന്‍ രാത്രി ഒരുപാട് തവണ ചാടിയിട്ടുണ്ട്. അതാണ് മാഡം പറയണത്.

നന്ദുഃ അതുപിന്നെ പ്രിയ ആ ടൈമില്‍….

പ്രിയതഃ മതി മതി കൂടുതല്‍ ഒന്നും വിളമ്പണ്ട. നീ അടുക്കളവഴി കേറിപോരെ. ഇവിടുത്തെയൊക്കെ ഞാന്‍ നോക്കിക്കോളാം.

നന്ദുഃ അപ്പോള്‍ പിന്നെ ബന്ധുക്കാരൊക്കെ?

പ്രിയതഃ അത് നീ നോക്കണം.

നന്ദുഃ അയ്യോ പ്രിയ, ചതിക്കല്ലെ.

പ്രിയതഃ ഓ എടാ കുറെ പേര്‍ ചെക്കനും പെണ്ണും വന്നപ്പോള്‍ പോയി. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ റിസോര്‍ട്ടിലേക്കും. സേഫാണ്.

നന്ദുഃ ഹോ അതുമതി. അപ്പോള്‍ രാത്രി 1 മണി.

പ്രിയതഃ അതെ ഒരുമണിക്ക് വാ. നമ്മുക്ക് പൊളിക്കാം.

നന്ദുഃ