Chapter Title : പ്രിയപെട്ടവൾ [അഫ്സൽ അലി]

ശബ്ദത്തിൽ അഫ്സലത് പറയുമ്പോൾ സിനിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി...

അഫ്സൽ ഹോസ്പിറ്റൽ വിടുന്നത് വരെ പകൽ സമയം അവൾ അവനായി മാറ്റിവച്ചു. നിരന്തരം വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അഭിയെ പാടെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ദിനങ്ങൾ അവനായി കരുതി വച്ചു...

വീട്ടിൽ എത്തിയ അഫ്സൽ ആയിഷയെ വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. അവനെ വിട്ട് പോവില്ലെന്ന് അവൾ വാശി പിടിച്ചെങ്കിലും സ്നേഹശകാരത്തോടെ അവൻ അവളെ പറഞ്ഞയച്ചു.

അവന്റെ കൂട്ടുകാരും ഒപ്പം സിനിയും അവനു താങ്ങായും തണലായും കൂടെ നിന്നു. എന്നും രാവിലെ അവനെ വിളിച്ചെഴുനേൽപ്പിച്ച ശേഷം മാത്രമേ അവൾ ജോലിക്ക് കയറാറുള്ളൂ... രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിനു മുൻപും അവനെ വിളിച്ചു വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടല്ലാതെ അവൾ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കയറാറില്ല...

അഭിയുമായി അവൾക്കിപ്പോൾ സ്നേഹസംഭാഷണങ്ങൾ ഉണ്ടാവാറില്ല... ഓരോ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി അവരുടെ സംസാരം കലഹത്തിലേക്ക് കൂപ്പ് കുത്തും...

അഫ്സൽ ആയുള്ള ചങ്ങാത്തം നിർത്താൻ മനോജും അവളെ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും അവനെ അനുസരിക്കാൻ അവൾ കൂട്ടാക്കാത്തത്തിൽ അവനും ദേഷ്യത്തിൽ ആയിരുന്നു...

ആറ് മാസത്തോളം എടുത്തു അഫ്സൽ അല്പമെങ്കിലും ചിരിച്ചു കാണാൻ... അതിന്റെ മുഴുവൻ ക്രെഡിറ്റും സിനിക്കാണ് അവന്റെ കൂട്ടുകാർ നൽകിയത്... അലിയുടെ നിന്നുപോയ ബിസിനസുകൾ ഒക്കെയും വീണ്ടും തുടങ്ങി അവൻ ഒന്നിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ചു.

രാത്രി 1 മണിയോട് അടുപ്പിച്ചു ഫോൺ നിർത്താതെ അടിയുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ടാണ് സിനി ഉറക്കം വിട്ട് എഴുന്നേറ്റത്... അഫ്സലിന്റെ കാൾ കണ്ട് അവൾ മനോജിനെ നോക്കി. ഒന്നുമറിയാതെ കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്ന മനോജിനെ നോക്കികൊണ്ട് അവൾ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് കടന്നു. അടുക്കളയിലേക്ക് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.

"എന്താടാ ചെക്കാ? എന്ത് പറ്റി?"

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അവനെ പറ്റിയുള്ള ആധി നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു...

"ഒന്നുല്ല... എന്തോ.... കിടന്നപ്പോ അവരെയൊക്കെ ഓർമ വന്നെടി... ഒറ്റക്കായി പോയെന്ന് തോന്നുമ്പോ ഒരു പേടി..."

അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇടർച്ച സിനിയെ വിഷമത്തിലാഴ്ത്തി... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി...

"ദേ ചെക്കാ... നീയെന്റെ കയ്യീന്ന് മേടിക്കും..."

"ഏയ്യ്... ഒന്നുല്ലടി... നീ ഒറങ്ങിക്കോ... പാതിരാത്രി ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്ന കണ്ട് മനോജിന്റെ ബിപി കൂട്ടണ്ട..."

"അങ്ങനെ ഞാനിപ്പോ ഉറങ്ങുന്നില്ല... നീ എന്താ പറഞ്ഞെ? നീ തനിച്ചാന്നോ? അപ്പോ ഞാൻ